GLACYALNE ZJAWISKA WZDŁUŻ KARPAT 49 
stosunkowo tylko skąpe ślady. Zwarta pokrywa loessowa na Gór- 
nym Sląsku k 
gdzie odsłania sig zazwyczaj w małej grubości (2—3 m) pona 
czerwonymi produktami zwietrzenia dyasowych utworów (Rotliegen- 
des). Gliny te bywają oznaczane na geologicznych mapach jako 
loess lub loessowa glina (Loesslehm) i bez wątpienia w wielu wy- 
padkach powstały przy współudziale wiatru. Nie wszędzie jednak 
okazują charakterystyezne własności eolicznego utworu, a nigdzie 
nie odgrywają jakiejkolwiek roli morfologicznej, gdyż nie posiadają 
dostatecznej po temu grubości ani też ciągłości. Kiedy u brzegu 
zachodnio - galicyjskich Karpat gruba pokrywa loessowa łagodzi 
przejście z niżu do górzystego obszaru (p. str. 40), tutaj w braku 
tego czynnika morfologicznego orograficzny kontrast śląskiej równiny 
i wschodniego brzegu Zachodnich Sudetów, opadających stromym, 
wysokim stopniem, bardzo ostro występuje. ; 
Garść szezególów, które podałem o mieszanem dyluwium 
u brzegu Zachodnich Sudetów, okazuje w porównaniu z podkarpa- 
ckiem dyluwium mieszanem pewne wspólne rysy, ale zarazem 
i weale znaczne różnice. Różnie tych nie można inaczej tłómaczyć, 
jak tylko przypuszezeniem, że u brzegu Zachodnie! 
tów północne lody byly stosunkowo grubsze') i dłużej 
się zatrzymały, niż u karpackiego brzegu. Większą grubość 
1 dłuższe trwanie północnych lodów u brzegu Zachodnich Sudetów 
1) Właśnie w tem miejscu karbońskie zlepieńce nie były pokryte przez 
lody, gdyż zarówno na ich powierzchni, jak i wewnątrz obu krótkich jarów brak 
zupełnie północnego materyału. Zob. cyt. mape geologiczną Dathego. 
2) Por. Giirich, Geol. Uebersichtskarte von Schlesien. Breslau 1890. 
*) Chociaż północne lody posiadały większą miąższość, to jednak jest rzeczą 
bardzo wątpliwą, czy wewnątrz sudeckich dolin dochodziły do grubości 80— m, 
jaka Partsch (Die Vergletscherung des Riosengebirges, str. 180) przyjmował 
w dolinie Bobra. 
Spraw. Kom. fizyogr. T. XLIII. Część III. + 
