O USUWANIU SIE GLINY W TYMOWEJ 57 
spływał po gładkim, trawą zarośniętym stoku, i miał koniec wa- 
chlarzowato rozszerzony. 
pisane zjawisko spływania rozmokniętej gliny po zboczach 
rzedstawia najzupełniejszą analogię z t. zw. „frane“, które nadzwy- 
czaj często zdarzają się wśród „łuskowych* iłów (argille scagliose) 
w północnym Apeninie, również wskutek nadmiernego przesiakniecia 
wodą, i tak samo swym kształtem zupełnie przypominają lodowce 1). 
Ponieważ zjawisko to nigdzie nie powtarza się w takich rozmiarach, 
jak w A peninie, i tutaj też najlepiej je poznano, przeto można wy- 
raz „frana“ przenieść do polskiej terminologii i „tranami* nazy- 
wać strumienie gliny, spływające po zboczach jedynie wskutek nad- 
miernego przesiąknięcia wodą ?) bez związku z podcinaniem stoków 
przez boczną erozye. 
1) G. Braun, Beitrüge ns Morphol. des nórdl. Appennin. Zeitschr. d. Ges. 
f. — 4 2M 1907. Str. 441—442, 510 i nst. 
Szajnocha zwraca mi uwage, Ze pom wycieczki we wrze- 
, śniu 1906 + M ZN na hałdach szybu solnego w Delatynie zupełnie podob 
spływanie zwietrzałych kina. mioceńskich małymi EN których dlugość 
wynosiła niespełna 1 m 
