35 



is feilbaar; en het zoude wel wonder wezen, zoo de zwakke zijden, die 

 bij eiken sterveb'ng zijn aan te wijzen, maar door de bescheiden rol, die 

 velen hier beneden te vervullen hebben, niet altijd in het oog loopen, 

 bij Linné, zoo hoog verheven boven velen, onopgemerkt waren geble- 

 ven. Ik verkeer echter thans allerminst in de stemming, U op die 

 zwakke zijden te wijzen, en het beeld, 't welk ik in zijne grootsche 

 omtrekken getracht heb voor U te ontvouwen, van zijn voetstuk te doen 

 dalen, evenmin als het U aangenaam zou wezen, zoo Gij, in stille be- 

 wondering verzonken bij de beschouwing van een der beroemdste mar- 

 meren kunstgewrochten, uit uwe omgeving gewekt werd door een onver- 

 standige, die U in den sneeuwwitten steen een donkerder plekje wenschte 

 aan te wijzen, naar zijne schatting van niet te miskennen invloed op de 

 waardeering van het geheel. 



Vergunt mij dus nog een enkel woord te spreken over de beteekenis 

 van Linné als natuuronderzoeker, opdat het ons duidelijk blijke, wat de 

 wetenschap hem verschuldigd is, en waarom zijn naam het recht heeft, 

 in gulden letteren naast die der grootste natuuronderzoekers te prijken. 



Allereerst dan treft het ons, dat Linné, op niet meer dan 28-jarigen 

 leeftijd, een werk in het licht gaf, hetwelk, onder den titel van „Systema 

 NaturEe", op 14 bladzijden folio een overzicht gaf van de wijze, waarop, 

 naar zijne meening, de drie Rijken der Natuur in hoofd- en onderafdee- 

 lingen gesplitst moesten worden, en dat dus op klare wijze getuigenis gaf : 

 niet alleen van de ontzachlijke groote hoeveelheid feiten, die hij in zijn 

 brein verwerkt moest hebben, maar tevens van den allergelukkigsten aan- 

 leg, hem eigen in het rangschikken van al wat op dieren, planten en 

 mineralen betrekking had. Ook vóór hem hadden er geleerden bestaan, 

 wier geest zich met al het geschapene had bezig gehouden, maar aan Linné 

 komt de eer toe, aan alles wat in den kring van zijn onderzoek was 

 opgenomen eene plaats te hebben aangewezen, blijkbaar zoo zeer in over- 

 eenstemming met de toen bekende natuurlijke verwantschap, dat geen 

 ander stelsel met het zijne vergeleken, of daarmede op gelijke lijn gesteld 

 konde worden. 



Dat zijne verdeeling bijval vond, kan daaruit worden opgemaakt, dat 

 Van zijn „Systema Naturse" 17 verschillende uitgaven in het licht ver- 

 schenen, en dat de laatste, dagteekenend van het jaar 1788, in plaats 

 van uit 14 folio, uit niet minder dan 6257 octavo-pagina's bestond. In 

 den loop der 53 jaren, die het werk, steeds vermeerderd, dienst had 

 gedaan, en waarvan het 33 jaren lang door Linné zelven beheerscht was 



