36 



geworden, waren echter de bouwstoffen voor een nog lateren druk zoo 

 zeer toegenomen, dat geen mensch ze meer overzien kon, en ook hier ver- 

 deeling van den arbeid begon gevorderd te worden. Een treffend bewijs voor- 

 waar voor de uitgebreide kennis en energie van den Zweedschen natuuronder- 

 zoeker, die, gedurende het derde eener eeuw alles in zich had weten op 

 te nemen, wat over dieren, planten en delfstoffen in zijn vaderland en 

 daar buiten ontdekt en geschreven was. 



Ofschoon Linné, zooals ons gebleken is, al wat tot de 3 Rijken der 

 Natuur behoorde, tot een onderwerp van ernstige studie gemaakt had. 

 zoo was het toch reeds aan het begin van zijne loopbaan bemerkbaar, dat 

 de planten, van al het geschapene,hem het meest aantrokken. Aan haar 

 zijn dan ook zijne latere werken meest allen gewijd geweest, en het is 

 aan geen twijfel onderhevig, dat de plaats, hem in de rij der beroemde 

 mannen aangewezen, allereerst haren grond vindt in de uitstekende dien- 

 sten, door hem aan de zaak van het Plantenrijk bewezen. 



De overweldigende invloed, door Linné in de eerste twee derde deelen 

 der vorige eeuw als botanicus uitgeoefend, was in de eerste plaats hierin 

 te zoeken, dat hij alles, wat vóór hem over planten geschreven was, niet 

 alleen tot zijn geestelijk eigendom gemaakt, maar daarenboven zooda- 

 nig verwerkt had, dat uit de massa verstrooide waarnemingen één samen- 

 hangend geheel was voortgesproten, en de lichtpunten, hier en daardoor 

 hem opgemerkt en door anderen ontstoken, onder zijne behandeling en 

 onder den invloed zijner genialiteit, tot zonnen waren aangegroeid. 



Al wat Caesalpinus, Morison, Ray, Tournefort, Rivin, voor de 

 verdeeling van het Plantenrijk gedaan, en wat Jungius over het benoemen 

 der plantendeelen geschreven had, werd door Linné tot eene hoogere 

 volkomenheid, en niet zelden tot zulk eene volmaaktheid opgevoerd, dat 

 daaraan later niets meer te verbeteren viel. De bouw der bloemen werd 

 veel beter door hem dan door zijne voorgangers begrepen; de kennis 

 harer onderdeden in een helderder licht gesteld; meer gepaste, korte, 

 begrijpelijke termen gekozen om de verschillen aan te duiden, in die 

 deelen opgemerkt; eindelijk, een stelsel ter rangschikking door hem ont- 

 worpen, nog heden ten dage het Linneaansche stelsel geheeten, 't welk 

 alle vroegere in bruikbaarheid verre achter zich liet, en zelfs nu nog niet 

 gemist kan worden, indien men met een enkelen oogopslag over de 

 waarschijnlijke verwantschap oordeelen wil. 



Waar is het, dat tegenwoordig, en reeds sedert vele jaren, de zooge- 

 noemde natuurlijke stelsels, waarin de geslachten der planten tot familien 



