37 



worden saamgevat, het Linneaansche verdrongen hebben; maar bij deze 

 erkenning past de herinnering aan het feit, dat LiNNÉ-zelf de naar 

 hem genoemde wijze van rangschikken theoretisch zoo weinig volkomen 

 vond, dat hij reeds in 1738 een 65-tal groepen van planten had leeren 

 kennen, waarin met de verwantschap veel strenger rekening was gehou- 

 den, en dat deze zelfde groepen al mede den grondslag tot alle latere 

 verdeelingen hebben helpen vormen. 



Een der grootste triomfen, door LiNNÉ behaald, bestond hierin, 

 dat hij ons planten en dieren, volgens zekere regels, met namen leerde 

 bestempelen, elk uit slechts twee woorden gevormd, en daardoor niet 

 ongelijk aan hetgeen wij, op het gebied onzer eigen maatschappij, met 

 den titel van geslachts- en voornaam wenschen te zien aangeduid. Het 

 verschil bestond slechts hierin, dat, terwijl bij ons eerst de voor- 

 naam en later de geslachtsnaam wordt uitgesproken, bij planten en die- 

 ren de laatste vooropgezet en de eerste — nu soorts- en niet voornaam 

 geheeten — aan de laatste werd toegevoegd. 



Wanneer wij tegenwoordig spreken van Reseda odorata, Viola tricolor, 

 Fuchsia fulgens, Rosa centifolia, denken wij er weinig aan, dat wij 

 over het geheele wereldrond verstaan worden, en met personen van eiken 

 landaard over de genoemde planten spreken of briefwisseling kunnen 

 houden, zonder dat er ooit aan eenig gevaar voor verwisseling van de 

 bedoelde met tienduizenden andere gewassen onzer Aarde behoeft gedacht 

 te worden. Op het voetspoor van Morison en Ray, die het zwaarte- 

 punt hunner bemoeiingen op de onderscheiding der soorten, en van 

 Rivin en Tournefort, die het op de kenschetsing der geslachten ge- 

 legd hadden, beproefde het Linné, de denkbeelden dezer mannen tot 

 een geheel te verwerken, en gelukte hem dit niet alleen volkomen, maar 

 streefde hij zijne voorgangers, zoo al niet in zorgvuldigheid van bewer- 

 king, dan toch zeer verre vooruit in de kunst om met weinige woorden 

 veel te zeggen, en juist altijd die eigenschappen in het licht te stellen, wier 

 standvastigheid, d. i. wier belangrijkheid door geene andere werd overtroffen. 

 Vraagt gij, mijne Hoorders! hoe men dan vroeger wel te werk ging, 

 toen de tweeledige namen nog niet waren ingevoerd — ik kan U niet beter 

 antwoorden dan U te zeggen: zooals het ons thans zoude gaan, indien 

 de leden van een huisgezin met een, hun door het volk of een geleerde ge- 

 geven geslachtsnaam werden aangeduid, maar waaraan dan voor ieder 

 lid afzonderlijk eene reeks van eigenschappen waren toegevoegd, zooals 

 wij gewoon zijn die, als signalement op de paspoorten van reizigers of in po- 



