39 



hem werd het door zijne discipelen, geheel Duitschland en Engeland door, 

 gehandhaafd niet alleen, maar in die mate aan de menigte opgedrongen, 

 dat men nog tegenwoordig den naam van botanicus wel eens bij voor- 

 keur hoort toepassen op hem, die, op eene wandeling of in een bloemhof, 

 de meeste gewassen bij hare namen weet te noemen. 



Wij wenschen allerminst deze discipelen in bescherming te nemen, die 

 van hun leermeester tevens de les hadden vernomen, dat zij bij de woor- 

 den huns voorgangers niet moesten zweren, en daarenboven gelegenheid 

 gehad hadden, de verder reikende denkbeelden van hun tijd te leeren 

 kennen. Maar dit is toch zeker niet meer dan rechtvaardig, dat men 

 Linné niet aansprakelijk stelle voor wat zijne volgelingen hebben mis- 

 dreven. Linné was de door de natuur aangewezen man om den Augias- 

 stal op het gebied der stelselkunde te reinigen. Als een tweede Hercules 

 volbracht hij die taak op voortreffelijke wijze ; maar, zij was zoo veel 

 omvattend en vereischte daarbij zoo veel, en daarbij eene zoo eigenaar- 

 dige studie, dat hij geene roeping gevoelde, zich tot een tweede wonder- 

 werk aan te gorden, of ook slechts kennis te nemen van hetgeen anderen, 

 als hij baanbrekers ten goede, hadden tot stand gebracht. Aan Linné, 

 den in de kunst van klassificeeren onovertroffen, in bevattelijkheid en 

 helderheid der voorstelling weinig geëvenaarden, natuuronderzoeker kon 

 zulk eene eenzijdigheid — indien zij dien naam, bij zijn leven, al 

 verdiende — niet ten kwade worden geduid, want tot het beproeven van 

 bovenmenschelijken arbeid is niemand geroepen. 



Daarom meenen wij, mogen de lauweren, Linné door het voorgeslacht 

 om de slapen gewonden, door ons niet over het hoofd worden gezien — 

 wat zeg ik — verdienen zij door ons verfrischt aan, het nageslacht te 

 worden overgeleverd. — Ook voor ons is en blijft hij een overwinnaar 

 in den strijd des levens; een overwinnaar op de baan der wetenschap; 

 een overwinnaar in den kamp om de onsterfelijkheid. Ja waarlijk, zoo 

 lang de vaste korst onzer Aarde bestaan; het dierenrijk hare oppervlakte 

 bevolken; de plantenwereld deze verlevendigen en versieren, en de nede- 

 rige Linnaea borealis de toppen der Noordsche Alpen tooien zal, 

 zoo lang zal ook Linnaeu's naam hier beneden met verheffing worden 

 genoemd. 



Zoo ben ik dan aan het einde mijner taak gekomen, en vraag ik 

 mij zei ven af, of, ter herinnering aan dezen dag, en daarmede aan de 



