4 o 



nagedachtenis van den Zweedschen natuuronderzoeker, niet nog iets meer 

 te doen ware dan datgene, waartoe bijzondere personen in staat mogen 

 worden geacht, en zij, die onze pogingen gesteund hebben, hun pen- 

 ningske, hebben bijgedragen. Ik voor mij aarzel niet, daarop toestemmend 

 te antwoorden ; en deel ik U dan mede, welken wensch ik gaarne in 

 vervulling zou zien overgaan, dan vind ik U stellig niet onvoorbereid 

 indien ik verklaar, dat de oprichting eener Rijks-Tuinbouwschool de 

 kroon op ons werk en eene schitterende hulde zoude zijn aan den on- 

 vergetelijken geleerde, die, zoo hij eene eeuw later geleefd hadde, de 

 onderdaan zoude zijn geweest eener telg van ons veelbemind vorstenhuis. 

 Land- en tuinbouw zijn met ons volksbestaan zoo zeer ineengeweven, 

 dat beiden gelijkelijk aan de belangstelling onzer Regeering mogen worden 

 aanbevolen; en, is deze eenmaal tot de bewustheid gekomen, dat de 

 stichting eener Rijks-Landbouwschool nuttig en noodig mocht heeten, 

 dan is daarmede, naar mijn gevoelen, tevens het denkbeeld uitgesproken, 

 dat eene Rijks-Tuinbouwschool in Nederland niet mag ontbreken, en 

 nog enkel de vraag te beantwoorden, wanneer en waar zullen wij haar 

 in het aanzijn roepen ? 



Het is hier de plaats niet, dienaangaande adviezen te geven of van 

 raad te dienen. Slechts wat in het hart van velen leeft en door veler 

 mond zou worden uitgesproken, zoo zij in mijne plaats hier het woord 

 voerden, bereike, door mijne stem, ook buiten deze vergadering, het oor 

 onzer landgenooten. 



Aan het tot stand komen der school kan niet getwijfeld worden. Of 

 zij echter vroeger of later verrijze, altijd worde met hare oprichting tevens 

 eene hulde beoogd jegens den man, wiens schitterende gaven hier tot 

 rijpheid kwamen, en Nederland drie jaar lang tot het brandpunt maakten 

 eener beweging, welke ten laatste zoude blijken eene hervorming te 

 beoogen, wier vruchten, tot in lengte van dagen, met dankbaarheid 

 zouden worden herdacht. 



Door een marmeren gedenksteen in den gevel, zoude aan dien eisch 

 kunnen worden voldaan, mits daarop gegriffeld waren: de gevierde naam — 

 Linn'aeus; de jaartallen 1778 en 1878, en de spreuk, waarin de toekomst 

 der school mocht liggen opgesloten : 



Famam extendere factis. 



Ik heb gezegd. 



