3i 



tigheid passende lijkrede was uitgesproken, werd het wapenbord der fa- 

 milie Linné, slechts kort te voren bij haar verheffing tot den adelstand 

 ontworpen, in stukken gebroken en de lijkkist met bloemen bestrooid. 



Het geslacht was uitgestorven, maar de. herinnering aan de diensten, 

 door vader en zoon aan de wetenschap en aan de menschheid bewezen, 

 zouden niet worden 'uitgewischt, zoo lang het groene kleed der Aarde, 

 door Flora's tooverstaf, tot een hooger leven zou worden opgewekt. 



Het zij mij vergund, thans, nu wij de belangrijkste wederwaardigheden 

 uit het leven van den Zweedschen natuuronderzoeker in Uw geheugen 

 hebben teruggeroepen, nog eenige oogenblikken stil te staan bij zijne 

 persoonlijkheid en bij den invloed, door hem op den gang der natuur- 

 wetenschappen geoefend. 



Linné was van eene middelmatige gestalte en van een tamelijk stevigen 

 lichaamsbouw. Hij liep een weinig voorover, had bruine, doordringende 

 oogen, en zag en hoorde zeer scherp. Toch was hij onverschillig voor 

 de tonen der muziek. In den bloei zijns levens had hij een uiterst 

 scherp geheugen, maar reeds toen hij den 50-jarigen leeftijd bereikt had, 

 begon dit af te nemen, en wel, naar gelang hij ouder werd, in hoogere 

 mate. Met geheel zijne ziel aan de natuurwetenschappen verknocht, boe- 

 zemden talen — met uitzondering der Latijnsche — en bespiegelende 

 leervakken hem zeer weinig belangstelling in. In vreemde landen sprak 

 hij doorgaans Latijn, en zijne briefwisseling met geleerden buiten 's lands 

 werd ook doorgaans in die taal gevoerd. Hij drukte zich daarin zeker 

 niet sierlijk, maar toch kort, duidelijk en juist uit. Zijne mindere ge- 

 oefendheid in de levende talen, deed hem meer dan eens het verwijt zich 

 op den hals halen, dat hij, bij het schrijven zijner werken, niet altijd op 

 de hoogte was geweest van hetgeen er over de door hem behandelde 

 onderwerpen buiten af was openbaar gemaakt. 



Zijne werkkracht was bewonderenswaardig en werd slechts geëvenaard 

 door zijn onleschbaren dorst naar kennis. In al wat hij deed even or- 

 delievend, had hij zich aangewend des zomers slechts 5, en des winters 

 9 uren aan de nachtrust te wijden, en, bij het arbeiden, rekening te hou- 

 den met zijne opgewektheid. Den avond bracht hij gaarne in gezelschap 

 door, en zijne opgeruimdheid deed hem dan ook gemakkelijk vrienden 

 vinden, die hem en zich zelven den tijd kwamen korten. 



Zijn bloedrijk gestel deed hem licht tot vreugde of droefheid overslaan of 



