27 



Hetzelfde jaar 1741 was voor Linné nog in twee andere opzichten 

 merkwaardig, en wel vooreerst, omdat hem daarin een zoon geboren e» 

 hij daarenboven tot hoogleeraar in de genees- en ontleedkunde aan de 

 hoogeschool te Upsala beroepen werd. Hoe weinig laatstgenoemde betrek- 

 king met zijne neiging strookte, meende Linné ze toch niet 'van de hand 

 te moeten wijzen, omdat hem de mogelijkheid was voorgespiegeld, dat 

 Rosen, die veel beter geneesheer dan botanicus was, wellicht van leer- 

 stoel met hem zou willen verwisselen. Werkelijk kwam het reeds in 1742 

 tot zulk een vergelijk, en bereikte Linné op 35-jarigen ouderdom het 

 einddoel van zijn streven, toegerust met eene hooge mate van kennis en 

 ondervinding, en in alle opzichten voor zijne taak berekend, zooals hij 

 door zijne talrijke geschriften voldoende bewezen had. 



Het zoude ons te ver voeren, zoo wij hier alles opsomden, wat Zweden 

 aan Linné als hoogleeraar te danken heeft gehad. Alleen wenschen wij 

 te vermelden, dat hij nog eenige reizen, binnen zijn vaderland, ten alge- 

 meenen nutte ondernam; den sedert den brand van 1702 verwaarloosden 

 kruidtuin hervormde; tal van werken, waaronder verscheidene over den 

 planten- en dierenschat zijns vaderlands, in het licht gaf, en den bloei 

 der Universiteit van Upsala door zijn persoonlijken invloed en gaven 

 zoodanig deed toenemen, dat het aantal studenten van 500 tot 1500 

 wies, onder welke vreemdelingen van alle natiën werden opgemerkt. 



Dat zoo veel krachtsontwikkeling op het gebied der wetenschap niet 

 onopgemerkt bleef, en aanleiding gaf, dat Linné zeer spoedig tot lid 

 van bijna alle buitenlandsche academiën en genootschappen benoemd 

 werd, is licht te begrijpen ; maar des te zeldzamer, en daarom te eervoller 

 was de onderscheiding, door vier vaderlandslievende maecenaten uit den 

 Zweedschen adel hem toegedacht, toen zij in het jaar 1746 op den 39- 

 jarigen geleerde eene gouden medaille lieten slaan, aan de eene zijde 

 met zijn borstbeeld, en aan de andere met een Latijnsch opschrift, 

 waaruit bleek, dat zij die beeltenis aan den begunstiger van Linné, den 

 graaf Tessin, en aan de Onsterfelijkheid opdroegen. 



Tessin, voor deze beleefdheid zeer gevoelig, meende, als weerslag 

 daarop, een openlijk getuigenis van zijne vereering voor zijn gunsteling 

 te moeten afleggen, en deed zulks reeds in 1747, toen hij een zilveren 

 gedenkpenning liet vervaardigen van de grootte onzer guldenstukken, die 

 aan de eene zijde alweder met het borstbeeld van den Zweedschen her- 

 vormer prijkte, en aan de andere voorzien was van drie kroonen : eene 

 zinspeling op zijne heerschappij over de 3 Rijken der Natuur — uit eene 



