26 



hardnekkigen hoest werd ingenomen, riep zelfs de vorstin Linné ten 

 hove om ook haar, in een dergelijk geval, van hulp en raad te dienen. 



Zoo was dan Linné, tegen zijn wensch en zijne verwachting, in de 

 practische geneeskunde weldra tot zulk eene hoogte geklommen, dat hij 

 daarin dreigde op te gaan, toen de Rijksraad Tessin, wien het buitenge- 

 wone genie zijns landgenoots bij meer dan ééne gelegenheid gebleken 

 was, op het denkbeeld kwam, hem althans eenigermate tot het terrein 

 der zuivere wetenschap terug te voeren, weshalve hij hem in een kort 

 tijdsverloop de beide betrekkingen van Admiraliteitsarts en Koninklijk 

 Botanicus, elk met eene niet onaanzienlijke jaarwedde, liet aanbieden. 

 Linné, die niets liever wensch te dan van de geneeskundige praktijk 

 ontheven te worden, en in de aanvaarding dezer ambten den dageraad 

 zag gloren van den dag, die hem tot zijne geliefde studiën zou zien 

 wederkeeren, aarzelde geen oogenblik ze op zich te nemen, te meer 

 daar hij nu in de gelegenheid gesteld werd zijn huwelijk te voltrekken. 

 Dit laatste geschiedde op den aósten Juni 1739, hetzelfde jaar, waarin 

 hem, hoewel te vergeefs, een professoraat in de plantenkunde te Göt- 

 tingen werd aangeboden en, onder zijn voorzitterschap, de eerste 

 vergadering plaats bad van een gezelschap van 6 geleerden, dat later, 

 in ledental toegenomen en tot eene Koninklijke Akademie van Weten- 

 schappen verheven, het vaderland uitstekende diensten bewees. 



Tot zulk eene hoogte geklommen, mocht Linné zonder aanmatiging 

 de hoop voeden, na den dood van Rubeck, die in 1740 voorviel, tot 

 hoogleeraar in de plantenkunde te Upsala benoemd te worden. En toch 

 werd hij in die verwachting bedrogen. Rosen, zijn kwelgeest van vroeger 

 dagen, werd hem, als ouder in den rang van doctoren, voorgetrokken 

 en met de leiding der studiën in de plantenkunde belast. 



Ondertusschen werd door den Rijksdag de wensch uitgesproken, dat 

 de invoer binnen Zweden van vreemde voortbrengselen van kunst beperkt 

 mocht worden, door aan de binnenlandsche industrie nieuwe bronnen 

 van grondstoffen aaa te wijzen, en achtte men het noodig, dat daartoe 

 reizen ondernomen werden om, beter dan tot nog toe het geval was ge- 

 weest, tot de kennis van den rijkdom des vaderlandschen bodems door 

 te dringen. Linné werd met de leiding dier reizen, waaraan nog een 

 zestal jongere natuurkundigen zouden deel nemen, belast, en vertrok reeds 

 in de lente van 1741 om zich van de hem opgedragen taak te kwijten. 

 De vruchten van zijn onderzoek, dat eenige maanden duurde, werden 

 later in een afzonderlijk geschrift bekend gemaakt. 



