25 



had gemaakt om zijne brieven aan zijne verloofde te doen toekomen, 

 getracht had, hem bij deze in een ongunstig daglicht te plaatsen, voor- 

 gevende, dat het niet in het plan van Linné lag, vooreerst naar Zweden 

 terug te keeren, om langs dien weg een hart -te veroveren, 'twelk tot 

 daartoe voor een ander geklopt had. 



In beterschap toegenomen, -en wetende dat zijne bruid zich niet had 

 laten verschalken, was nu ook de tijd voor Linné gekomen, den wan- 

 delstaf weer op te nemen, en te gaan waarheen de zoetste herinneringen 

 en de teederste banden hem riepen. Tot herstel zijner krachten, bracht 

 hij nog een paar weken op de Hartecamp door, bezocht nog even 

 Parijs, en keerde toen naar Zweden terug. 



Op een schoonen Septemberdag in 1738, zag hij Stokholm weder, 

 overladen met zoo veel roem en eerbetuigingen uit den vreemde, als tot 

 daartoe wel nooit een wetenschappelijk man uit die noordsche, in zui- 

 delijker streken was ten deel gevallen. 



En nu ? Inderdaad, het was er wel verre van af, dat men den hier 

 gevierde daar ginds ook zelfs een schijn gaf van die belangstelling, welke 

 hij zoo zeer verdiende, en waarop hij in stilte had durven rekenen. Met 

 het koelere en ruwere klimaat, schenen wangunst en ijverzucht een ver- 

 bond te hebben gesloten om hem te doen boeten voor het geluk, in 

 Clifford*s paradijs en aan de hand van een heir van vrienden en 

 vereerders ondervonden. Wel verre dan ook van terstond aan eenige 

 instelling voor Hooger Onderwijs verbonden te worden, werd hij genood- 

 zaakt, om in zijn onderhoud te kunnen voorzien, de geneeskundige 

 praktijk uit te oefenen. Met zielskracht echter streefde hij de verdruk- 

 king tegen, en, mocht het ook wezen, dat hem in den beginne alle 

 vertrouwen ontzegd werd, het duurde niet lang of hij won het daar, 

 waar hij zulks het minst verwacht had: in de wereld der patriciërs en 

 aan het koninklijke hof. Door de gelukkige en in korten tijd volbrachte 

 kuur aan een hooggeplaatst vreemdeling, wien eene borstaandoening 

 teisterde, werd Linné door het publiek tot eene specialiteit in het genezen 

 van ziekten der ademhalingswerktuigen verheven, en toen nu de gemalin 

 van een Rijksraad zijne hulp met vrucht ingeroepen, en de Koningin 

 Ulrica Eleonora, ziende dat deze dame in hare tegenwoordigheid iets 

 in den mond stak, op eene vraag dienaangaande ten antwoord bekomen 

 had, dat het een middel gold, 'twelk met uitstekend gevolg tegen een 



