24 



behoorde vooreerst het aanbod om tot arts der West-Indische Compagnie 

 in Suriname te worden aangesteld, en later de opdracht, van Regeerings- 

 wege eene botanische reis naar de Kaap de Goede Hoop te ondernemen, 

 met het vooruitzicht, bij zijne terugkomst, tot hoogleeraar aan eene onzer 

 hoogescholen te worden gekozen. Beide voorstellen wees hij echter van 

 de hand, omdat zij hem den terugkeer naar zijn vaderland in de eerst- 

 volgende jaren onmogelijk zouden hebben gemaakt. Een aanzoek echter 

 van den Hoogleeraar van Roijen, om hem behulpzaam te zijn in het 

 veranderen van de rangschikking der planten in den Leidschen akade- 

 mietuin, tegen een stipendium van 800 gulden 'sjaars, nam hij aan, 

 maar alleen onder de vreemd klinkende voorwaarde, dat die rangschik- 

 king niet geschieden zou naar zijne inzichten, hoezeer hij voor de ver- 

 spreiding en waardeering daarvan op andere plaatsen ook geijverd had. 

 Linné nl. was niet onkundig gebleven van het feit, dat van Roijen, 

 weleer met de familie Boerhaave zeer bevriend, een afwijzend antwoord 

 bekomen had, toen hij de dochter van den zoo beroemden en niet 

 minder met aardsche goederen gezegenden man ten huwelijk gevraagd 

 had, en even min van de onaangename stemming, waarin van Roijen 

 dien ten gevolge verkeerde. Hij wist, dat het voornemen om de be- 

 staande rangschikking der planten in den Leidschen kruidtuin, af- 

 komstig van Boerhaave, omver te werpen en door de Linneaansche 

 te doen vervangen, eene kleine wraakoefening was, door van Roijen 

 wegens de ondervonden teleurstelling op touw gezet, en nu wilde hij zijn 

 naam niet leenen tot het uitvoeren van een maatregel, die allicht eenig 

 leedwezen zou kunnen berokkenen aan den man, dien hij zoo hoog 

 vereerde, en waaraan hij zooveel had te danken gehad. Met onderling 

 goedvinden werd daarom eene rangschikking uitgedacht, waaraan de 

 naam van van Roijen verbonden zou blijven, en die uit eene vereeni- 

 ging van de beide stelsels van Boerhaave eu Linné zou bestaan. 



De aanvang van het jaar 1738, het laatste waarin Linné gastvrijheid 

 in Nederland genieten zou, was hem verre van gunstig. Door overspan- 

 ning bij den arbeid op het ziekbed neergeworpen, was het hem niet 

 vergund, ter vastgestelder tijd naar zijn vaderland terug te keeren — een 

 wensch, die hem des te meer vervulde, daar de drie jaren, welke Moraeus 

 hem had toegestaan om zich een titel in de maatschappij te venverven, 

 om langs dien weg zijne dochter ten huwelijk te ontvangen, reeds meer 

 dan verstreken waren. Daarbij was het hem duidelijk geworden, dat de 

 vriend in Zweden, van wiens diensten hij, als tusschenpersoon, gebruik 



