echter. Tegen Linné als menscli en beoefenaar der wetenschappen was 

 niets in te brengen, maar zeer veel tegen zijne alles behalve schitterende 

 omstandigheden en zijne onzekere toekomst. Yan daar eene voorwaarde 

 en een raad. De raad bestond hierin, dat Linné het vak der planten- 

 kunde zou laten varen, om zich van nu af op de geneeskunde toe te 

 leggen, en de voorwaarde: dat hij in elk geval den doctoralen titel 

 verworven moest hebben, aleer aan de vervulling zijner wenschen gedacht 

 konde worden. Eene tijdruimte van 3 jaar werd hem toegestaan om 

 dezen eisch in vervulling te doen overgaan. 



In den tijd nu, waarvan wij gewagen, bracht het gebruik mede, dat 

 de Zweedsche studenten aan buitenlandsche hoogescholen promoveerden, 

 en, bijaldien zij slechts over beperkte middelen te beschikken hadden, 

 naar Holland reisden, waar men zijn doel, niet de geringste kosten, te 

 Harderwijk bereiken kon. 



Wij behoeven nauwelijks te vermelden, dat Linné, wetende dat zijne 

 vooruitzichten geene weifeling toelieten, stellig besloten was den tocht 

 naar Harderwijk te ondernemen, zoodra hij slechts over eene som be- 

 schikken kon, groot genoeg om althans de naaste toekomst onder de 

 oogen te durven zien. Gelukkig echter werd zijne kleine bezitting dooi- 

 de zorgen zijner verloofde spoedig zoodanig vermeerderd, dat hij ver- 

 trekken kon. In het bezit van 36 dukaten, verliet hij Zweden, zonder te 

 vermoeden, dat hij het schouwtooneel zijner eerste lauweren te gemoet 

 reisde. 



In April 1735 scheep gegaan, kwam Linné, na zich eene maand in 

 Hamburg opgehouden te hebben, in 't begin van Juni te Harderwijk 

 aan. Reeds den 24Sten dierzelfde maand werd hij aldaar tot doctor in 

 de geneeskunde bevorderd, na drie examens doorstaan en een proef- 

 schrift over den oorsprong der tusschenpoozende koortsen verdedigd te 

 hebben. Hadde hij den raad zijns toekomsrigen schoonvaders opgevolgd, 

 dan ware hij, na den afloop dezer belangrijke gebeurtenis, terstond naar 

 Zweden teruggekeerd. Zijn verlangen echter, de geleerden van ons va- 

 derland nog vóór zijne afreize persoonlijk te ontmoeten en een bezoek 

 te brengen aan de hier gevestigde wetenschappelijke instellingen, deed 

 hem vooreerst nog wat toeven en zijne schreden al vast naar Leiden 

 richten, waar de hoogleeraar van Roven en andere beroemde mannen 

 hem voorkomend ont\ïngen, en hem behulpzaam waren in het uitgeven 

 van een wel is waar slechts 14 bladzijden folio groot, maar toch uiterst 

 belangrijk geschrift, waarin eene nieuwe verdeeling van de 3 Rijken der 



