19 



den tocht: Fahlun, met zijne kopergroeven, werd eindelijk bereikt, en 

 daarmede het oogenblik in het verschiet gesteld, waarop de reisgenooten 

 vrijheid zouden erlangen, elk huns weegs te gaan. 



Voor Linné was het echter niet weggelegd, terstond naar Upsala 

 terug te keeren. Te Fahlun maakte hij namelijk de kennis van den 

 baron Reuterholm, gouverneur der Zweedsche provincie Dalecarlie, 

 en deze voelde zich zoodanig tot hem aangetrokken, dat hij hem voor- 

 stelde, de stad vooreerst niet te verlaten, en dan in het voorjaar van 

 1734, met zijne zonen en nog eenige andere jonge lieden van goeden 

 huize, eene reis door Dalecarlie' te maken, met het doel : vooreerst om 

 algemeene kennis op te doen, en verder om de bergwerken te Röraas 

 op te nemen. Linné gaf aan dit vereerend en uit een financieel oog- 

 punt hem gansch niet onverschillig aanzoek gehoor, en volbracht den 

 hem opgedragen last tot aller tevredenheid, en niet zonder in de achting 

 en vriendschap van Reuterholm in hooge mate gerezen te zijn. 



Het laatste bleek o. a. hierin, dat deze Linné behulpzaam was in het 

 stichten eener instelling voor Hooger Onderwijs te Fahlun, waaraan de 

 planten- en dierkunde, maar vooral ook de leer der mineralen door zijn 

 jongen vriend onderwezen zouden worden ; eene onderneming, die zooveel 

 belangstelling en bijval verwierf, dat Linné thans voor geldgebrek be- 

 veiligd was en den kring zijner vrienden en bekenden zich aanzienlijk 

 zag uitbreiden. 



Wij zijn thans tot dat tijdstip in het leven van onzen held genaderd, 

 't welk gewoonlijk, en niet ten onrechte, als een der belangrijkste, maar 

 tevens als een der gelukkigste wordt afgeschilderd: het tijdstip namelijk, 

 waarop eene inwendige stem hem toefluisterde, dat hij haar gevonden 

 had, met wie hem de toekomst eene bloemengaarde, zonder wie zij 

 eene woestijn zou zijn; waarin idealen in zijne ziel verrezen, liefelijk 

 maar overweldigend tevens: idealen van geluk en voorspoed, vergevens- 

 gezindheid jegens het verledene, kracht om te torschen wat hem verder 

 op zijn levensweg zou worden opgelegd. Onder de gezinnen namelijk, 

 waartoe Linné te Fahlun toegang verkregen had, behoorde ook dat van 

 den geneesheer Moraeus, een zeer geacht en bemiddeld man en vader 

 van twee dochters, waarvan de oudste, Sara Lotjise, den huwbaren 

 leeftijd bereikt had. Aan haar openbaarde Linné zijne liefde, en toen het 

 hem gebleken was, dat hij op wederliefde mocht vertrouwen, werd de 

 toestemming van den vader ingeroepen, opdat het verbond op des te 

 hechter grondslagen steunen zou. Wat beiden gevreesd hadden, gebeurde 



■t 



