i8 



Zwaarder slag kon aan den eerzuchtigen, van ijver blakenden man 

 wel niet worden ^toegebracht, en te verwonderen is het dan ook niet, 

 dat hij, op eenmaal in de vaart zijner bemoeiingen en verwachtingen 

 gestuit, tot een staat van opgewondenheid oversloeg, zoo groot, dat hij, 

 Rosen eens uit het consistorium ziende komen, den degen trok om 

 hem te doorsteken. Gelukkig werd hij in zijn opzet gestuit; maar, zoo- 

 als licht te begrijpen was, hing hem nu de straf boven het hoofd, 

 van de Universiteit verbannen te worden. Celsius echter, zijn vroegere 

 beschermer, wist dit onheil te voorkomen en het daarheen te voeren, 

 dat slechts eene berisping over hem werd uitgesproken. Geknakt, maar 

 niet tot rust gebracht, bleef echter de zucht naar wraak hem bestoken, 

 en scheen hem de dood van Rosen het eenige middel om zijn ge- 

 moedstoestand tot bedaren te brengen. Gelukkig echter was het anders 

 beschikt. Eens, na ernstig en lang over de wijze van uitvoering van 

 zijn plan te hebben nagedacht, zich ter ruste hebbende begeven, werd 

 hij in het midden van den nacht plotseling wakker als uit een droom, 

 waarin hem de gevolgen zijner misdaad voor den geest waren versche- 

 nen. Ontzet over die verschijning, maakte weldra eene ernstige stemming 

 zich van hem meester, en, voor zichzelven overtuigd, dat het Opper- 

 wezen hier tusschen beiden gekomen was om hem voor eeuwig verderf 

 te behoeden, zwoer hij zijn voornemen plechtig af, en bezegelde hij 

 zijne aan zichzelven gedane belofte door het aanleggen van een dagboek, 

 waaraan hij den titel van „Nemesis divina", d. i. „Goddelijk strafgericht" 

 verleende, en dat hij later bestemde als richtsnoer in dit leven voor zijn 

 eenig overgebleven zoon. 



Wilde Linné zijne voorlezingen voortzetten, dan moest hij, zooals ons 

 reeds gebleken is, den doctoralen graad verworven hebben; edoch, ter 

 nauwernood in staat in zijn dagelijksch onderhoud te voorzien, ontbra- 

 ken hem, ter bereiking van dit doel, de geldmiddelen ten eenen male. 

 In tweestrijd, hoe uit dien benarden toestand te geraken, werd hem, 

 in het laatst van 1733, door eenige zijner vroegere leerlingen de voor- 

 slag gedaan, hen op eene reis naar de bergstreken van Zweden te ver- 

 gezellen, en tot leermeester te verstrekken op hunne mineralogische toch- 

 ten, welke zij tot Fahlun wenschten uit te strekken. 



Het behoeft nauwelijks gezegd, met hoeveel welgevallen dit voorstel 

 werd aangenomen, en het duurde dan ook niet lang of het gezelschap 

 bevond zich op reis, en te midden der woeste oorden, waar geen beter 

 persoon dan Lixné de rol van aanvoerder vervullen kon. Het doel van 



