14 



gewild had dat hij volgen zou; en verwonderen kan het ons dan ook 

 niet, dat hij later, bij het houden eener openbare rede, de Voorzienig- 

 heid dankte, dat hij zegevierend uit den moeilijken strijd was te voor- 

 schijn 'getreden. „Aan U" dit waren zijne woorden, „aan U, Almach- 

 tig God! breng ik mijn dank, dat Gij mij, gedurende mijn levensloop, 

 ook tóen ik den last der folterendste armoede moest verduren, met Uwe 

 hulp nabij zijt geweest!" 



Inderdaad, Linné was, door den druk der tijden, wel gebogen, maar 

 niet gebroken, en, hunkerend naar den terugkeer van Celsius, had hij 

 steeds met alle kracht tegen het noodlot gekampt. Gevoelde hij behoefte 

 aan moed en onderwerping, zoo wist hij te voren, die in den plantentuin 

 te zullen vinden, te midden eener schepping, waaraan zijne ziel met in- 

 nigheid gehecht was, en telkens, wanneer die pelgrimstocht door hem 

 was volbracht, bespeurde hij, dat kalmte in zijne borst was neergedaald. 

 Eindelijk, op een morgen dat hij weder in dien lusthof ronddoolde, 

 trad er een onbekende op hem toe, die een wetenschappelijk gesprek met 

 hem aanknoopte, en wien zijne kennis van al wat tot den tuin behoorde, 

 en de nauwkeurige wijze, waarop hij zich wist uit te drukken, bijzonder 

 schenen te behagen. Beiden gevoelden zich tot elkander aangetrokken, 

 en toen zij nu, na afscheid genomen te hebben, van anderen vernamen, 

 met wien zij gesproken hadden, behoefde Linné bij Celsius geene aan- 

 beveling meer om hem in een Mecenas herschapen te zien. 



-Zelf bezig zijnde, een werk over de planten des Bijbels te schrijven, kwam 

 het denkbeeld bij Celsius op, van Linné's groote gaven partij te trek- 

 ken, en den jongen man, van wiens benarden toestand men hem onder- 

 richt had, tevens voor verder verval te vrijwaren. Hij bood hem daarom 

 huisvesting en onderhoud aan, bijaldien hij hem bij zijne veelomvattende 

 onderzoekingen de behulpzame hand wilde bieden. Dat Linné dit aan- 

 bod met geestdrift aanvaardde, behoeft nauwelijks verzekerd te worden; 

 hij zag er de eerste stralen van een nieuwen dageraad in gloren ; en het 

 zij dan ook tot zijne eer gezegd, dat hij den 70-jarigen grijsaard ten 

 einde toe trouw ter zijde stond, en in diens achting en innige vriend- 

 schap bleef voortleven tot het oogenblik, waarop deze het matte hoofd ter 

 eeuwige ruste neervleide. 



Linné had den ouderdom van 23 jaar bereikt, en binnen de grenzen 

 van zijn vaderland reeds eenigen naam verworven, toen de hoogbejaarde 

 Rudbeck hem in zijne plaats het geven van de lessen in de planten- 

 kunde opdroeg. Geen eerbewijs had Linné welgevalliger kunnen zijn, 



