13 



aan de eerste hoogeschool van zijn vaderland een bezoek te brengen en 

 te trachten, den horizon zijner kennis uit te breiden. Na een driejarig 

 verblijf te Lund waagde hij het den tocht naar Upsala te ondernemen, 

 wel bewust dat zijne geringe hulpmiddelen hem ook daar wellicht menige 

 teleurstelling zouden berokkenen, maar geen weerstand kunnende bieden 

 aan den inwendigen drang, die hem noopte het wetenschappelijk hoogere 

 en volmaaktere te gemoet te snellen. Daarenboven had men hem voor- 

 gespiegeld, dat een Regeeringsbeurs allicht zijn deel konde worden, en dat 

 hij, tot het verwerven daarvan, zich vooral aan den hoogleeraar Celsius 

 had aan te sluiten. 



Te Upsala aangekomen, vond Linné aldaar de professoren Rudbeck 

 en Roberg belast met het geven van onderwijs in de natuurhistorische 

 en geneeskundige wetenschappen. Beiden waren hoog bejaard en weinig 

 voortvarend, en tot zijne spijt ontdekte Linné dan ook weldra, dat zijne 

 verwachting aangaande den aard en den omvang van het aan de eerste 

 Zweedsche hoogeschool te genieten onderwijs, veel te hoog gespannen 

 geweest was. — Eene poging om met Celsius, wien men, niettegen- 

 staande zijn titel van „eersten hoogleeraar der Godgeleerdheid" eene veel 

 ruimere plantenkennis toeschreef dan zijne zooeven genoemde ambtge- 

 nooten, mislukte, omdat die geleerde, wegens dienstzaken naar Stockholm 

 geroepen, verlof bekomen had, zich een jaar lang van Upsala te ver- 

 wijderen. 



Onder deze omstandigheden en terwijl de zorg voor zijn onderhoud 

 Linné langzamerhand begon te kwellen, ontwaakte in zijn gemoed hoe 

 langs zoo meer het verlangen, naar Lund terug te keeren, en hij zou 

 hieraan zonder twijfel gevolg hebben gegeven, ware het niet dat hij er 

 tegen had opgezien, Stobaus, zijn vaderlijken vriend in laatstgenoemde 

 stad, wien hij zonder voorkennis verlaten had, weder onder de oogen te 

 komen. Hij bleef dus waar hij was, maar de lang gevreesde dag, 

 waarop hij geen penning meer de zijne zoude mogen noemen, brak 

 clan ook eindelijk aan, en, hoewel tot het kosteloos bijwonen der les- 

 sen toegelaten, moest hij toch eindelijk, hoe zwaar hem zulks viel, de 

 gastvrijheid zijner medestudenten inroepen, ja, werd hij er eindelijk toe 

 gebracht, zich voor hunne ter zijde gelegde kleederen aan te bevelen. 

 Treffend luidt het verhaal, hoe de later zoo beroemd geworden man, in 

 dien tijd der beproeving, zijn schoeisel zelf, en dus op uiterst gebrekkige 

 wijze, herstellen moest, en zóó onwillekeurig tot den staat was afgedaald, 

 die eens voor hem bestemd scheen, doch dien zijn goed gesternte niet 



