een eigen stukje gronds ten geschenke ontving, 't welk voortaan Karel's 

 hof zou heeten, en waar hij naar eigen inzichten den scepter zwaaien en 

 het gebied zou mogen voeren. De lust, zijn lievelingsplekje aan bevallig- 

 heid te doen winnen, deed den jeugdigen tuinier uit het wild alles bij- 

 eenbrengen, wat hem door geuren of kleuren bijzonder getroffen had ; uit 

 den naasten omtrek werden zijne strooptochten al verder en verder voort- 

 gezet; de sluimerende neiging tot het onderzoek der natuur zoo doende 

 meer en meer opgewekt, en bij dat alles zijne gezondheid gehard en zijne 

 krachten gesterkt. 



Het was er echter verre van af, dat de ouders in hetgeen de knaap 

 tot stand bracht, of in wat hem boven al het andere scheen te boeien, 

 iets meer zagen dan een spel, wel geschikt om hem verpoozing te ver- 

 schaffen en van minder wenschelijke vermaken van den kinderlijken leef- 

 tijd af te houden, maar allerminst van nature om daaruit voor de toe- 

 komst eenig heilrijk gevolg of eenigen invloed op zijn lateren levensloop 

 te verwachten. Niets scheen natuurlijker dan dat ook Karel eenmaal 

 de voetstappen zijns vaders drukken, en, na de daartoe behoorende stu- 

 diën geëindigd te hebben, als eerzaam prediker eene plaats in Zweden 

 moest trachten te verwerven. 



Met die gedachte in overeenstemming, werd Linné dan ook op zijn 

 iode jaar, na tot op dien tijd onderwijs van zijn vader genoten te heb- 

 ben, naar Wexio gezonden om er de Latijnsche school te bezoeken. Het 

 duurde echter niet lang, of ook hier kwam de oude neiging weder boven, 

 en, verstoken van eene werkplaats in de vrije natuur, waar hij zijne zor- 

 gen aan Flora's telgen zou kunnen wijden, trachtte hij zich daarvoor 

 schadeloos te stellen door al zijn vrijen tijd aan het maken van meer of 

 minder uitgestrekte wandelingen te besteden, onverschillig of daardoor 

 zijne lessen soms minder goed opgezegd, of zijn schrijfwerk onnauwkeu- 

 riger werd afgeleverd. Zijne medeleerlingen beschouwden onzen Karel 

 dan ook geenszins als een hoogvlieger, maar veeleer als een gemoedelij ken 

 leeglooper — een oordeel, gelukkig niet in overeenstemming met het ge- 

 voelen van den Rector der school Lanarius, wiens scherpe blik in zijn 

 jongen kweekeling het toekomstig genie ontdekt, en die, zelf een bewon- 

 deraar der plantenwereld, hem zoo weinig mogelijk van de tucht deed 

 ondervinden, die op andere scholieren in alle gestrengheid werd toegepast. 



De toegeeflijkheid van Lanarius kon echter niet verhinderen, dat 

 Linné, in de 7 jaren welke hij onder zijne leiding had doorgebracht, 

 lang zoo veel vorderingen niet gemaakt had als men met billijkheid had 



