hoe langs zoo meer wortel bij hem schoot, de hulde, welke hij zijn 

 wegwijzer steeds in stilte en eenvoud gebracht had, in een bepaalden 

 vorm te gieten, en te trachten ook anderen op te wekken, den tegen- 

 woordigen ioen Januari niet onopgemerkt voorbij te laten gaan, maar 

 tot een gedenkdag te verheffen, waarop de herinnering aan een groot 

 man zou worden levendig gehouden. 



Het zoude mij te ver voeren, zoo ik U nauwkeurig uiteen wilde zetten, 

 op welke wijze het doel, dat thans bereikt is, voorbereid en ter verwe- 

 zenlijking gebracht werd. Genoeg zij het meê te deelen, dat de „Maat- 

 schappij van Tuinbouw en Plantkunde" een der eerste genootschappen 

 geweest is, welke, hun zegel aan het voornemen gehecht hebben; dat 

 door haar de eerste pogingen ter verspreiding en aanbeveling daarvan in 

 het werk zijn gesteld, en dat zij, toen de grootste moeilijkheden ter 

 verkrijging van den door velen gekoesterden wensch overwonnen waren, 

 haar mandaat in de handen eener gemengde commissie heeft neergelegd, 

 aan wie, onder het voorzitterschap van den Heer Viruly Verbrugge, 

 de verdere regeling van het plan werd opgedragen. 



Ware de iode Januari de geboortedag van Linnjeus geweest, wellicht 

 dat de aanleiding tot deze samenkomst velen uwer natuurlijker ware 

 toegeschenen dan thans, nu die datum ons zijn verscheiden in herinne- 

 ring brengt. Men houde echter in het oog: vooreerst, dat zij, die gedu- 

 rende hun leven nog gaarne een openlijk getuigenis van hunnen eerbied 

 voor den Zweedschen natuuronderzoeker wenschten af te leggen, hun 

 voornemen moeilijk tot het jaar 1907 konden uitstellen, wel overtuigd, 

 dat alsdan een volgend geslacht hunne plaats zou hebben ingenomen; 

 en ten tweede, dat het herdenken van den geboortedag van een groot 

 man ons toch altijd terugvoert naar het tijdstip, waarop hij het eerste 

 levenslicht aanschouwde, en niets kon doen vermoeden, van welke be- 

 teekenis zijn volgend leven zijn zoude, terwijl de terugblik op den dag 

 van het verscheiden niet anders gedacht kan worden als in samenhang 

 met al wat gedurende den korteren of langeren levensduur verricht en 

 als geestelijke of wetenschappelijke erfenis werd nagelaten. 



Nog ééne opmerking moge hier hare plaats vinden, met het oog op 

 de omstandigheid, dat onze hulde heden geen Nederlander, maar een 

 vreemde geldt, terwijl toch gewoonlijk — anders als gedurende hun 

 leven — profeten na hun dood meest in hun eigen land worden geëerd. 

 Te dezen opzichte echter herinnere men zich, dat ons vaderland den 

 Zweedschen nabuur drie jaar lang gastvrijheid verleende, hem de docto- 



