dien ik te bewandelen zou hebben ; en zou het dan verwondering kunnen 

 wekken, dat ik, na vóór 18 jaren het toppunt mijner wenschen te hebben 

 bereikt, om namelijk op mijne beurt geroepen te worden, als Flora's 

 priester dienst te doen, en, onder meer, de orde te ontvouwen, welke de 

 menschelijke geest ook op haar gebied heeft weten op te sporen, dat ik, 

 zeg ik, met belangstelling kennis nam van het voornemen, in de stad 

 mijner inwoning den dag te herdenken, waarop, nu ioo jaar geleden, de 

 grondlegger van de rangschikking der 3 Rijken der Natuur het tijdelijke 

 met het eeuwige verwisselde? 



Verre echter was van mij de gedachte, dat ikzelf zou worden uitge- 

 noodigd, een werkzaam deel te nemen aan hetgeen die herdenking 

 eenigen luister zou kunnen bijzetten, en dat de vereerende taak, de tolk 

 te wezen van hen, wier ingenomenheid met het ruchtbaar geworden plan 

 de ontwerpers daarvan al zeer spoedig tot steun en verlichting zou 

 strekken, aan mij zou worden opgedragen. En toch, hoe gaarne ik ook 

 gewenscht hadde dat ik, in stille afzondering, slechts hoorder en toe- 

 schouwer gebleven, en aan een met redenaarstalent begaafd spreker de 

 eer des catheders gegund ware, de neiging, aan den mij kenbaar gemaakten 

 wensch niet toe te geven, zwichtte ten slotte voor de overreding en onder 

 den invloed van den man, wens leeftijd, beminnelijkheid, opofferende 

 hulpvaardigheid voor jeugdige natuuronderzoekers en eerbied voor de 

 Zweedsche Zon, mij het beeld van mijn onvergetelijken leermeester voor 

 den geest tooverden, en wiens naam ik U slechts heb te noemen om 

 zeker te wezen, dal Gij, zoo ik te kort mocht schieten in de volvoering 

 van wat ik heb op mij genomen, mij daarvoor niet te zeer aansprakelijk 

 zult stellen : ik bedoel onzen waardigen stadgenoot, den Heer G. F. 

 Westerman . 



Zonder vrees voor onbescheidenheid, waag ik het, hier mede te deelen, 

 wat trouwens velen Uwer niet onbekend zal zijn gebleven, dat het denk- 

 beeld om ook in Nederland den 1 oosten sterfdag van Linnjeus te herdenken, 

 het eerst door den Heer Westerman werd uitgesproken. Van jongs af 

 met lust en liefde voor de natuurwetenschappen vervuld; niet terugdein- 

 zend voor talrijke bezwaren, welke hem zijn doel zouden hebben kunnen 

 doen missen; onafgebroken strevend naar de verwezenlijking eener 

 grootsche gedachte — had hij in de talrijke geschriften van den 

 Zweedschen natuuronderzoeker niet alleen leering en steun, maar ook 

 kracht geput om voort te gaan op het niet altijd effen terrein, dat vóór 

 hem lag. Wat wonder dan, dat, bij het naderen van 1878, de gedachte 



