der den naam te noemen van den man, wiens beminnelijk karakter en 

 opofferende dienstvaardigheid voor zijne leerlingen die bijeenkomsten zoo 

 aantrekkelijk maakte, en ze als eene ontspanning deed beschouwen : 

 niet enkel door meer gevorderden, maar zelfs door hen, wier eerste 

 schrede op het gebied der natuurwetenschappen ter nauwernood gezet 

 was, of wier wankele tred maar al te zeer van behoefte aan krachtige 

 hulp getuigde. 



Die man was Reinwardt, na een veelbewogen leven tot hoogleeraar 

 in de plantenkunde te Leiden beroepen, en, op ongeveer 7ojarigen ou- 

 derdom, nog met evenveel vuur en ijver voor iijne beroepsbezigheden 

 vervuld, als toen hij op Java, met eene uiterst veelom vattende zending 

 belast — eene zending, waarbij hem werd opge^ ragen : de zaken van 

 den landbouw, de geneeskunst, de vaccine, het lager onderwijs en het 

 natuurkundig onderzoek op geregelden voet te brengen — bij het In- 

 disch Bestuur de rol van een geheel Ministerie ver /ulde. 



Wellicht verwondert het u, mijne Hoorders ! dat de naam van Rein- 

 wardt op heden nog eer door mij werd uitgesproken dan die van hem, 

 ter eere van wiens nagedachtenis wij hier zijn saamgekomen ; vergunt 

 mij echter, in dat geval, U te doen opmerken, dat mijn optreden aan 

 deze plaats, op dezen ioen Januari, eenige toelichting noodig heeft, en 

 dat ik die niet anders als in hetgeen voorafging meende te kunnen 

 vinden. 



Reinwardt toch was een der vurigste bewonderaars van den grooten 

 man, wiens herinnering ons thans vervult: van den eenigen LinnvEUS, 

 en niet alleen gewoon, ons, te midden der bloeiende plantenwereld, met 

 de werken van den beroemden meester bekend te maken en die te 

 verklaren, maar tevens om ons op te leiden in eerbied voor den gemalen 

 natuuronderzoeker, wiens verdiensten voor de wetenschap, die hij liefhad, 

 door anderen slechts zelden geëvenaard, maar stellig niet werden over- 

 troffen. Onder den indruk zijner kernachtige woorden, uitgesproken in 

 de wel is waar doode, maar toch bezielende taal, waarin Linn^eus zelf 

 voor tijdgenoot en nakomeling gedacht en geschreven had, moest wel in 

 het jeugdig gemoed, zoo daar eene vonk sluimerde van het vuur, waarmede 

 onze voorganger vervuld was, de zucht worden aangewakkerd, in den 

 beperkten kring onzer naaste omgeving de weerkaatsing terug te vinden 

 van het beeld, door den grooten Zweed uit de hem cijnsbaar gewon len 

 schatten der plantenwereld opgetrokken. Mij althans werd, door Rein 

 Wardt's voorbeeld en lessen, reids vroegtijdig de weg voorgespiegeld, 



