

Zeer gewexschte Toehoorders! 



Tot de aangenaamste — mag ik zeggen tot de liefelijkste herinnerin- 

 gen aan den tijd, toen het mij vergund was, de edelste vruchten voor 

 verstand en geest te plukken op Minerva's grondgebied binnen de aloude 

 Sleutelstad, behooren de vroege morgenuren, na de paaschvacantie, en 

 tot het einde van den academischen cursus, aldaar doorgebracht in de 

 gehoorzaal van den wijdvermaarden plantentuin. Met frissche krachten 

 en blij van zin heengesneld naar de plaats, waar wij wisten, dat de 

 nog slechts kort te voren uit haar winterslaap gewekte natuur, eerst met 

 schuchtere, maar allengs met kwistiger hand de schatten van Flora ter 

 onzer beschikking zoude stellen, viel ons dan het voorrecht ten deel, 

 aan de hand van een ervaren gids, in dien doolhof van vormen te 

 worden rondgeleid ; opmerkzaam te worden gemaakt op de talrijke wis- 

 selingen in de samenstelling en den bouw der meest verschillende plan- 

 tendeelen ; gewezen te worden op de leidende gedachte, welke aan zoo 

 veel verscheidenheid ten grondslag lag. 



Maar, wat bij die lessen bovenal onze opmerkzaamheid gaande maakte: 

 liet was de openbaring van het geheim, hoe, op de eenvoudigste wijze, 

 uit de waarneming van wat de bloemen ons te aanschouwen gaven, tot 

 de rangschikking der gewassen, en daarmede tot de kennis hunner na- 

 men konde worden opgeklommen. Zoo toch, wij begrepen het alras, 

 werd ons niet alleen het middel aan de hand gedaan, de Flora van 

 Nederland tot een onderwerp onzer studie te maken, maar ook een we- 

 tenschappelijk genot in het verschiet gesteld, waarvan het bestaan tot 

 daartoe voor ons verborgen was gebleven. 



Ik mag dit een en ander niet in mijne herinnering terugroepen, zon- 



