XXXII 
FRANCISZEK нк. MYCIELSKI. 
Wspomnienie pośmiertne. 
Jeżeli naród nasz stosunkowo powoli dźwiga się z upadku, 
w jaki go wtrąciła obca przemoc i własna niemoc, jeżeli mate- 
ryalne i duchowe odrodzenie nie postępuje tak szybko, jakbyśmy 
tego pragnęli, to niezawodnie jedną z przyczyn tego jest wielki 
brak ludzi. którzy nietylko mają w sobie ducha obywatelskiego 
i gorącą chęć służenia krajowi — takich, na szczęście, nigdy 
nam nie brakło, — ale którzy nadto mają jasny pogląd na po- 
trzeby społeczne, na drogi, do ieh zaspokojenia prowadzące, 
a przytem ten jasny pogląd na cele i środki łączą z silną wolą, 
która sprawia, iż po jasno wytkniętej drodze kroczą śmiało na- 
przód, czynem potwierdzając słowa, w czynach zgodni z myślą 
i słowem, przykładem świecące innym. 
Człowiekiem, który gorącą chęć służenia społeczeństwu 
i jasny pogląd na jego potrzeby łączył z hartem ducha, silną 
wolą i charakterem, — był zmarły w dniu 2 marca 1901 г, 
w majątku swoim Wiśniowa w powiecie strzyżowskim, Franci- 
szek hr. Mycielski (ur. d. 15 marca 1832 r. w Chocieszewicach | 
w W. Ks. Poznańskiem). 
Poświęciwszy się pracy na roli, pracę tę pojmował jako 
obowiązek społeczny i narodowy. jako posłannietwo; rozumiał 
bowiem, czem jest w naszych warunkach utrzymanie ziemi. 
W rozprawie „Nasze rolnictwo i przemysł 1) pisał: „Nam Pola- 
kom ze wszech stron zagrożonym, nie pozostaje nie innego. jak | 
w głębi serca wyryć przekonanie, że o tyle żyjemy jeszeze 
i w przyszłości istnieć możemy, o ile choć w części ziemię po- 
siadać będziemy*, a w r. 1894, dziękując za wybór na prezesa 
Towarzystwa rolniczego, mówił: „Nie wystarcza dziś z pewno- 
ścią tylko ziemię posiadać, należy ją urządzić umiejętnie i roz- 
1) „Przegląd Polski“, marzec 1899. 
