XXXVIII 
ale także do gruntownego opracowania tej części materyałów, 
rosnącej z każdą wycieczką, którą odkładać trzeba było na pó- 
Zniej z powodu braków i niedokładności w dotychczasowej opi- 
sowej literaturze. Niestety nie było danem ś. p. K. Bobkowi do- 
prowadzić te zamiary do skutku; praca została tylko rozpoczęta; 
brakło an niej sił, a wreszcie i życia. 
W ś. p. K. Bobku straciła Komisya fizyograficzna praco- 
wnika sumiennego, gorliwego i zamiłowanego w swoim przedmiocie. 
Czyniąc zadość temu zamiłowaniu, nie wahał on się po ukoń- 
czeniu gimnazyum, sprzeciwić się życzeniom rodziny, która prze- 
znaczała go do stanu duchownego, chociaż równocześnie z tem 
postanowieniem trzeba było stanąć do walki o byt o własnych 
wyłącznie siłach, bez oglądania się na jakąkolwiek pomoc. Prze- 
ciwieństw i przeszkód nie szezędziły ś. p. Bobkowi losy nietylko 
w czasie studyów uniwersyteckich, ale i później, znosił on je 
wprawdzie z dziwnie spokojnym umysłem, walczył z niemi bez 
skarg i narzekań, ale przecież nie bez złych skutków, bo z ogromną 
stratą czasu, która sama przez się nie dozwalała mu naukowej 
działalności na obranem polu rozwinąć i doprowadzić tak daleko, 
jakby to w szezesliwszych warunkach przy jego pilności i wia- || 
domościach stać sie było mogło. Tym też przeciwnościom przy- 1 
pisać chyba należy, że energia nieznacznie słabnąć i zdrowie, na 
pozór niespożyte, niknąć wreszcie zaczęło. Niebrak skazówek, że 
choroba, która do katastrofy miała боргуланий, rozpoczęła się 
już w т. 1900; nie poddawał się jej š. p. Bobek, może przypusz- 
czając, że ma do czynienia z przemijającem niedomaganiem, 
a może licząc na to, że ją łatwiej w ten sposób pokona; na kilka 
dni przed śmiercią pełnił jeszcze obowiązki w szkole, brał udział 
w czynnościach Komisyi fizyograficznej, porządkował i oznaczał || 
swoje zbiory much, aż wreszcie nagle wystąpiły groźne objawy | | 
choroby, wobec których sztuka lekarska okazała się bezsilną. | 
Prawie nagle straciła rodzina najlepszego męża i ojca, towarzysze | 
w pracy zawodowej kolegę, który wszędzie, gdzie pracował, ро- | 
zostawił po sobie! najmilsze wspomnienie, faunistyka krajowa 
wreszcie pracownika, którego niełatwo będzie zastąpić. 
V TER 
W. Kulczyński. 
