4 T. DYDUCH. 
stonogi żyć muszą. nie znalazłem pomimo dwukrotnych, bardzo 
dokładnych poszukiwań ani jednego okazu. Fakt ten tlómaeze 
sobie o wiele wyższym niż w innych lasach stopniem wilgoci tej 
okolicy (przeszukiwałem stronę północną), a o ile zauważyłem. to 
miejsca zbyt mokre i obfite we wodę niechętnie bywają zamie- 
szkiwane przez lądowe równonogi. Zdaje się być również rzeczą 
pewną. że nie dochodzą спе do pasu kosodrzewiny, gdyż te wła- 
śnie miejsca jak i sam szezyt Babiej Góry były przedmiotem mej 
szczególniejszej vwagi a mimo to rezultat był zgoła ujemny. Ха 
ruinach zamków (Tenczynek, Lipowiec, Lanckorona. Czorsztyn) nie 
znajd y w»lem również stonogów -w miejscach glebszych, nie wysta- 
wionych na działanie słońca i nieprzewiewnych, podczas gdy 
parę metrów wyżej pod siłnie ogrzanym tynkiem na murach 
można je było łowić setkami. Jest to bądź со bądź znamienny fakt, 
jak zwierzę o organizacyi właściwej tylko jestestwom żyjącym we 
wodzie, może z czasem bez szkody dla siebie przystosować się do 
całkiem odmiennych warunków bytu. 
Faunę galicyjskich równonogów reprezentuje dotychczas bar- 
dzo mała stosunkowo ilość, bo zaledwo 14 gatunków pewnych. 
natomiast większość znalezionych gatunków zdaje się być w са ут 
kraju rozpowszechniohą. Niema form właściwych np. okolicom 
górzystym lub nizinom. lasom szpilkowym lub liściastym, skałom 
piaskoweowym lub wapiennym, zaznaczyćby tylko można, że nie- 
które gatunki obficie, inne znów rzadziej występują w pewnych 
miejseowościach. Wszystkie znane są już z innych krajów Europy. 
a niektóre z nich żyją i na drugiej półkuli. 
Oznaczenie naszych stonogów, którego dla braku literatury 
ie mogłem sam dokładnie przeprowadzić, zawdzięczam IP. Adrie- 
nowi Dollfusowi, korespondentowi muzeum paryskiego. bez wątpie- 
nietylko przejrzał i pooznaczał formy mniej znane, lecz oprócz 
tego nadesłał mi notatki dotyczące rozsiedlenia geograficznego tych 
1. Armadillidium pietum Brandt. 
Gatunek ten. jedyny w zbiorze z rodzaju Armadillidium, 
znalazłem w kilku zaledwo egzemplarzach pod -kamieniem obok 
klasztoru w Czernej. Znany jest dotychczas z półnoenej Europy 
aż do Danii i Norwegii, jak również z górzystych okolie Europy 
