22 DR STANISŁAW KLEMRNSIEWICZ 
największym rozmiarem (dług. skrzydł. przedn. = 5!/, — 61/, mm), 
nadto ma przepaskę szeroką, przy brzegu ramiennym ńieco ku 
wierzchołkowi skrzydła rozszerzoną, zawsze czysto białą. 
ilka okazów posiadam z okolic Nowego Sącza 1 Lwowa, 
gdzie się po kwiecistych łąkach w czerweu i lipcu pojawiają. 
144. Vorticella Sc. jest mniejszą od poprzedniej (dług. skrz. 
przedn. wynosi przeciętnie około 5 mm), ma przepaskę węższą, czar- 
nymi atomami tu i owdzie zanieczyszczoną, do brzegu pachowego 
prostopadłą. Skrzydła tylne są niewiele węższe od przednich, ich 
koniec jest ku swej nasadzie trójkątnie rozszerzony i przechodzi 
więcej okrągławo w kraniec (czyli nie jest tak wybitnie odsiężony, 
jak u Cincticul.), także zaokrąglenie krańca w tyle jest wyraźne 
(u Cincticul. tworzy się tu ruczej kątowate załamanie). 
Gatunek ten zauważałem w Brodach (na początku maja i w dru- 
giej połowie sierpnia) oraz we Lwowie (w drugiej połowie maja 
i w czerwcu). 
145. Cincticulella H. S. jest najmniejsza (dług. skrz. przedn. 
„około 43/, mm), ma skrzydła przednie najwęższe, skrzydła tylne 
znacznie węższe od przednich (około 3/, szerokości przednich). Prze- 
paska skrzydeł przednich bardzo delikatna, u moich okazów ex l. 
nieco żółtawo biała, podobnie jak u Vorticel. wskutek rozrzuconych 
tu i owdzie (zwłaszcza na brzegach) czarnych atomów mniej zde- 
cydowana (jak się Zeller trafnie wyraża „drżąca*); ta przepaska 
jest u wszystkich moich okazów wyraźnie łukowato zgięta (ku ńa- 
sadzie skrzydła wypukła). Odsiężony koniec skrzydeł tylnych jest 
długi, niemal dłuższy od szerokości skrzydła, przytem bardzo wązki. 
ku swej nasadzie nie wiele rozszerzony (tutaj tylko */, szerokości 
skrzydła wynoszący). Końcowy członek otułek ma z przodu i we- 
wnątrz delikatną, ostro czarną linię (u Vorticel. jest ta linia tylko 
mocno sprzędzonymi listkami szezytowymi. Niektóre przepoczwa- 
rzają się w jesieni, inne zimują w swych oprzędach i dopiero na 
wiosnę, nie jedząc więcej — o ile z domowej hodowli wnosić mo- 
