MŁODSZY MIOCEN GALICYI ZACHODNIEJ i 5 
wstrzemięźliwym w rozróżnianiu gatunków, to przecież wydzieliłem 
w miocenie Galicyi zachodniej przeszło 150 gatunków mięczaków, 
co jest wyraźnym dowodem, że fauna jego nie jest wcale ubogą, 
chociaż i liczbą i sposobem zachowania nie dorównywa miocenowi 
wschodniej Galieyi. 
W części paleontologicznej starałem się zaznaczać batyme- 
tryczne rozmieszczenie gatunków, o ile mogłem zebrać potrzebne 
dane. Nadto używałem faun otwornicowych do określania batyme- 
trycznych stosunków osadów, a pewną jest rzeczą, że do tego celu 
nadają się otwornice bardzo dobrze. Ponieważ przy oznaczaniu 
otwornie zależało mi głównie na tym, niejako praktycznym, celu, 
przeto oznaczenia tych istot nie wykonałem ztym całym aparatem 
naukowym, którego wymagałaby praca paleontologiczna, lecz zawsze 
jednakowoż z pożądaną ścisłością. 
L 
Część geologiczna. 
Morze mioceńskie (w dobie młodszego miocenu) wkroczyło na 
ziemie polskie, jak wiadomo, od zachodu, tj. od okoliey Wiednia 
podezas fazy pozytywnego ruchu Srodziemnego Morza. Odnoga tego 
morza rozlewa się szeroko w Austryi Niższej i na Morawach, ku 
północnemu wschodowi zwęża się jednakowoż silnie, tworząc cie- 
śninę, która mniej więcej doliną Beczwy ') wciska się pomiędzy 
Sudety i łuk Karpat, tutaj wchodzi w dolinę Odry, a dopiero koło 
Morawskiej Ostrawy rozlewa się nieco obszerniej. Na Górnym Sla- 
sku znajdują się też rozległe osady młodszego miocenu; ku pół- 
nocy zamykały wzniesienia muszlowego wapienia morze od tej 
strony, Sudety od zachodu, a ku wschodowi wzgórza Tarnowickie. 
W tym kierunku znalazło jednakowoż morze mioceńskie przejście 
ku wschodowi, wskutek ezego wkroczyło do Galicyi jako cieśnina 
nie tak wązka jak na Morawach, gdyż jej szerokość wskazuje nam 
mniej więcej odległość od Białej do Chełmka. 
W obrębie Górnego Śląska zakrywają utwory mioceńskie głę- 
biej leżące starsze np. węglowe w sposób nieraz dla górnietwa 
szkodliwy. Wyżej położone okolice np. wzgórza węglowego systemu 
w okolicy Mikołajowa, Mysłowie itp. są jednakowoż wolne od nich, 
gdyż wznosiły się jako wyspy ponad powierzchnię ówczesnego mo- 

1) Porówn. w tej mierze: C. Camerlender: Geologische Aufnahmen in den 
mahrisch-schlesisch. Sudetten, I. Theil. Jahrbuch der geolog. Reichsanstalt 1890, 
str, ; w tej pracy (str. 206) podaje autor przeciętny poziom tamtejszego mio- 
ceńskiego morza na 370—380 m, oSA 
