

. MŁODSZY MIOCEN GALICYI ZACHODNIEJ 47 
opisów, dadzą się odnieść tylko do zmiennej facies, albo do nieró- 
wnomiernego wyeksploatowania skamielin. O odkrywkach tak bo- 
gatych stosunkowo, jak Zgłobice, Błonie, Bogucice, Babica, nie mo- 
¿na żadną miarą twierdzić, jakoby ich fauna była w zupełności 
wybraną, skoro każda wycieczka dostarcza form nowych. ada- 
niach geologicznych zwracamy dzisiaj coraz większą uwagę na 
charakter fauny ze względu na lokalne warunki. wśród których 
ssa (głębokość morza, większe lub mniejsze oddalenie od brzegów, 
obecność ujść rzecznych. jakość dna morskiego) i z tej też przy- 
czyny niejedne utwory dawniej uważane za różnoczasowe, odno- 
simy dzisiaj do jednej doby. Stosunki stratygraficzne przekonały 
nas, że warstwy niżej leżące są wiekiem starsze, ale są to utwory 
bezpośrednio starsze, a nie należące do dwu mórz, które z przerwą 
czasową zalewały jednę i tę samą okolicę. Wiek warstw poznanych 
należy odnieść do najmłodszej fazy tortonienu, za czem przemawiają 
gatunki: Ervilia podolica Eicbw. var. infrasarmatica Sok., Ervilia 
trigonula Sok. i Cardium plicatum Eichw., wobec czego i nieco 
głębsze partye (np. wapień w Przegorzałach) należą jeszcze do tor- 
tonienu, zapewne nawet środkowego, a nie muszą być porówny- 
wane z miocenem dolnym wschodniej Galicyi (warstwy baranow- 
skie), czemu zresztą przeczą cechy faunistyczne. Z powodu powol- 
nego przesuwania się linii brzegowej morza ku wschodowi, przeszło 
morze tortonienu powolnie w zamknięte morze sarmackie. Wpraw- 
dzie ze względu na brak skamielin w iłach krakowieckich brak 
nam wprost dowodów na to przypuszczenie, jednakowoż: z biegiem 
czasu może znajdą się dowody; obecnie mógłbym dać jeden. 
zeszłego roku zebrałem w iłach w Machowie, które prof. M. Łomnieki 
wydzielił jako „iły krakowieckie* 1 które są do nich z wyglądu 
zupełnie zbliżone, gatunki, przemawiające za ich przynależnością do 
sarmatu (Tapes gregaria, Ervilia podolica). 
Dalsze wnioski odnoszą się do kwestyi. którą poruszyłem już 
w pracy o miocenie Nowego Targu. Odkrywki miocenu leżącego 
wewnątrz Karpat dowodzą wprost konieczności przyjęcia, że Kar- 
paty leżały w dobie tortonienu znacznie niżej niż dzisiaj. Po okre- 
sie sfałdowania i częściowego wypiętrzenia nastąpił później okres 
wypiętrzenia, prawdopodobnie en bloc, a więc całości tego pasma. 
Jeżeli w Grudnie Dolnej i Iwkowej leżą utwory o charakterze głęb- 
szych osadów na wysokości przeszło AK Błoniu utwory 
rzegowe na wysokości 200 m., a równoczasowość ich i przynale- 
żność do jednego i tego samego morza jest rzeczą pewną, wówczas 
zjawiska, iż dno morza leży o 100 m. wyżej niż brzeg jego. nie 
można wytłumaczyć inaczej, jak przez hypotezę postawioną, a do- 
wody na jej poparcie podałem w pracy już wymienionej. e 
akkolwiek nie leży to w programie mej pracy, to przecież 
muszę poruszyć kwestyę warstw mioceńskich starszych, t. j. utworu 
