GLEBY OLESZYCKO-LUBACZOWSKIE 11 
5) Glina niewarstwowana, podobna do lóssu (Ungeschich- 
teter löss-ähnlicher Lehm). 
Prof. A. Rehman (1. e. p, 189) przyjmuje jako podłoże utwo- 
rów dyluwialnych całego Pogórza Cieszanowskiego od Sanu po Roz- 
tocze Lwowsko Tomaszowskie: „glinę łupkową, odróżniającą się na 
pierwszy rzut oka od wszystkich utworów miejscowych*. „Warstwy 
jej są w całym swym przebiegu równe i równoległe, zupełnie ho- 
„Z tem wszystkiem nie brak szezegółów, które przemawiają za tem, 
że te gliny i iły łupkowe powinny być zaliczone do piętra śród- 
ziemnego formacyi mioeenicznej. Za miocenicznym wiekiem tych 
glin przemawia najsilniej ta okoliczność. że zupełnie podobna skała 
tworzy nad brzegami Wisl o Tarnobrzega spąg pokładów obfi- 
tujących w wielką ilość muszli trzeciorzędowych.“ Z utworów dy- 
luwialnych wymienia Rehman za Hilberem glinę głazową, oraz 
glinę podobną do lóssu i piaski lotne i zgadza się z nim eo do 
przypuszczenia o utworzeniu tej pokrywy glin piaszczystych tej 
okolicy przez działanie wiatrów i opadów atmosferycznych, podo- 
bnie jak to obecnie przyjmuje się eo do typowego lóssu. 
rof. A. M. Łomnieki rozróżnia na mapie geologicznej Lubaczo- 
wa: A) Utwór trzeciorzędowy: Iły krakowieckie opisane sze- 
rzej w Kosmosie XX str. 578, a odkryte w erozyjnych wcieciach 
pod grubą powałą glin pleistoceńskich w Krowiey Samej, Wielkich 
Oczach, Ruczkałce (a więc zarówno na południe, jak na pn. zachód 
badanego przez nas terenu) i identyfikuje ten ił z hilberowskim 
„Grauer Schieferthon“. Łomnicki określa iły te podobnie jak Reh- 
man, glinę i iły łupkowe jako należące do górnych poziomów podkar- 
packiego utworu solonośnego. Iły krakowieckie Łomnickiego są 
niewątpliwie tymsamym utworem, który Rehman w brzegu Sanu 
rozróżnił jako warstwy starsze w spągu pokładów dyluwialnych 
l który, jak wyżej przytoczyliśmy, nazwał gliną łupkową siwą. 
Sprzeczność zachodzi tylko w ułożeniu, bo gdy Rehman mówi o po- 
ziomem uławieeniu. to Łomnicki konstatuje w odkrywkach przez 
niego znalezionych, iż iły te są „wyruszone z poziomego położenia, 
często sfałdowane, poprzerywane uskokami i rozmaicie nachylone, 
Z upadem przeważnie pn. wschd. a zatem zgodne z przebiegiem obe- 
cnych wzniesień czyli wałów dyluwialnych*. 
Istotnie w Krowiey Samej łatwo niepoziome ułożenie tych iłów 
skonstatować, a sprzeczność ze spostrzeżeniami Rehmana dałaby się 
może wytłumaczyć tem, iż punkta odkrywek tych iłów na mapie 
lubaczowskiej leżą bliżej brzegu starszego, t. j. Roztocza i tu mogły 
