14 «¿DR KAZIMIERZ MICZYŃSKI 
bardzo trudno rozbić młotkiem. Obecność jej podczas wiercenia 
aje się odczuć i rozpoznać po bardzo znacznym oporze spowodo- 
wanym wielką jej zwięzłością i obeenością drobnych głazów- na- 
rzutowych krystalicznych, a nie rzadko i okruchów wapiennych. 
Bardzo obficie występują okruchy wapienne w glinie wywierconej 
po zwis stronie wierzehołka pagórka nad Uszkowcami: Pro- 
fl I 11. 12. 13. Dalej ku wschodowi i północy nad ener home 
mc wapiennych niema. choć zawsze silnie burzy z kwas 
solnym. Toż samo w głębi cegielni Oleszyckiej, w której właśnie 
morenowa glina dostarcza materyału na cegły, niema okruchów wa- 
piennych w ilości większej. O pochodzeniu tych. okruchów wypo- 
wiedzieli już swe zdanie Hilber i Łomnieki, uważając je jako resztki 
roztartego, większego odłamu górnej kredy, naniesionego przez lo- 
dowiec. Gline morenowa odpowiadającą zatem temu, co wielu nazywa 
„dolnym marglem lodowcowym“ 1) obok żwirów morenowych grub- 
szych należy uważać za denaą formacyę lodowca dyluwialnego. 
Ta podstawa oczywiście nie ułożyła się poziomo i jednostajnie, 
ale w pewne garby i wklęsłości, stosownie do charakteru utworów 
tego rodzaju i tej epoki, następna zaś erozya wód podlodnikowych 
, . q 
żwiry i pias skię 
Widzimy to wszędzie tutaj przy badaniach świdrowych, że 
gliny morenowe występują blizko pod powierzchnią jedynie na 
szczytach wzgórz, a zapadają dość nagle ku dolinom wgłąb, pokryte 
grubą powałą utworów później osadzonych. 
inach i żwirach morenowych leżą piaski gruboziarniste 
rdzawe lub żółte, utwór wedle wszelkiego prawdopodobieństwa pó- 
źniejszy niż gliny między- lub nr aa geyi bardzo ezęsto 
wyraźne ułożenie ich na glinie można prz erceniu stwierdzić 
tam, gdzie pokład ich się klinuje a glina apalzedaís w podglebiu 
na jaw wychodzi. Można to mianowicie widzieć na wzgórzu nad 
Uszkowcami na pastwisku gminnem i na południe od Zalesia koło 
Jalowego. (Profile I. A. 9. 11. 12 13. tudzież IV. A. 18. 20. 20a 
21.26. 
Są to piaski kwarcowe ze znaczną domieszką skaleni, miano- 
wicie czerwonego ortoklazu, na znaczniejszych przestrzeniach ość 
jednostajne co do grubości ziarna. Stanowią one właściwe naika 

. J. Siemiradzki i Dunikowski. Szkie geologiczny Król. Polsk. i kra- 
jów hesi Pam. fizyograficzny Tom XI. Warszawa 1891. 
