
GLEBY OLESZYCKO-LUBACZOWSKIE - 11 
przy wierceniach ułożenie cienkiej warstwy glinek nawianych na 
piaskach zbitych, żółtych, gruboziarnistych, które tak samo silnie 
różnią się od gliny morenowej, jak i ostro odgraniczają się od tej 
glinkowatej, drobnoziarnistej pokrywy. 
owolnego, nieznacznego przejścia od gliny nawianej do gliny 
morenowej nie mogłem nigdzie dostrzedz, nawet tam, gdzie leży 
istotnie bezpośrednio na tej glinie. Zawsze ta ostatnia ostro się od 
owej pokrywy odcina i różni się barwą tudzież innemi własnościami, 
przedewszystkiem zaś zawartością okruchów starokrystalieznych 
i wapiennych, których w glince wierzchniej brak zupełny. 
Glinka piaszezysta wierzchnia ułożyła się zatem 
zarówno na glinie dennej, zwałowej, jak i na piaskach pomo- 
renowych w epoce polodnikowej. Innego wytłumaczenia powstania 
tej gliny oprócz hipotezy nawiania, którą stawiają zgodnie Hilber, 
Rehman, Łomnieki i Siemiradzki dla glin tego rodzaju, na razie 
niema. Nie jest to jednak wcale lóss typowy; brak struktury wła- 
ściwej porowatej, brak konkrecyi wapiennych i nadzwyczaj daleko 
idące wyługowanie z wapna, świadczą o jakiemś przeławiceniu czy 
przepłukaniu. Brak zaś wszelkich śladów ułożenia warstwowego. zu- 
pełnie jednostajne złożenie materyału drobnoziarnistego, brak wszel- 
kich cząstek grubszych, pochodzenia mineralnego, przemawiałyby 
za przypuszczeniem pochodzenia eolicznego, choć nie jest wyklu- 
czonem osadzanie się z tających lodów 1 śniegów. 
Grubość warstw glin nawianych w braku odkrywek Jiezniej- 
szych nie da się należycie oznaczyć. Tworzy ona tylko cienką po- 
krywę na wierzchowinach, ale wogóle tu jest nieznaczną, najwyżej 
11/,—2 metrów; gdzieniegdzie już na głębokości 1 metra przebić 
ją można. Na stokach jednak i zwłaszcza w zagłębieniach denuda- 
cyą zniesiona, spłukana w grubsze pokłady, dochodzi do miąższości 
znacznej, kilkometrowej. Wówczas przy wierceniach zwykłych, 3 me- 
trowej głębokości, nie przebijamy jej wcale. 
W kierunku poziomym przechodzą glinki nawiane zwolna i bez 
wyraźnej granicy w piaski drobne, następnie w grubsze tak, 
że zupełnie nie podobna wykreślić jakiejś linii oddzielającej for- 
macyę jednę od drugiej. Przejście takie powolne widzimy n. p. na 
zachodnich stokach wzgórza Zabukowiec ku równinie piaszczystej 
Lubaczowa, gdzie jeszcze w lesie sosnowym mamy utwór gliniasty 
ale z wyraźną domieszką materyałów grubiej ziarnistych a poza 
lasem w Bałajach i Antonikach występują piaski typowe, wydmia- 
ste. Jeszcze mniej znaczne, powolniejsze przejście ma miejsce tuż 
na południu około drogi do Młodowa, a to samo i w okolicy wsi 
Lisie Jamy. Podobnie zupełnie ma się rzecz na glinkowatej wierz- 
chowinie Oleszyekiej ku Staremu Siołu. Granice oddzielające te 
glinki od piasków oznaczone na mapie. dają zatem tylko obraz do 
= rzeczywistości przybliżony. We wszystkich tych miejscowościach 
= Spraw. Kom. fizyogr. 'T. XL. Część IV. 2 
