20 DR KAZIMIERZ MICZYŃSKI 
stajna pokrywa leżą na glinach, jak i piaskach wodnik po- 
chodzenia. Na powierzehni. wytworzyła się najchar akterystyczniejsza 
dla tych okolic, dla całego nawet pogórza Cieszanowskiego, gleba 
drobnoziarnista "zlewna, źle przewiewna i źle przepuszczająca wil- 
goć, przeważnie bardzo jasna, bo uboga w próchnicę. Złożona z sa- 
mej prawie drobnej mączki krzemionkowej, pozbawiona jakiegokol- 
wiek ne wig 2 dość daleko idącemu wylugowaniu 
tkich położeniach okazuje ta gleba bardzo jednakowe 
objawy Sowia powierzchniowego, wytwarzającego pozorne uwar- 
stwowanie w tym niewarstwowanym zresztą matery: ale. Z wierzchu 
do rozmaitej głębokości, zależnie od położenia i stanu uprawy i na- 
wożenia, wytwarza się warstwa głębsza lub płytsza próchnicowa, 
zatem gleba właściwa, ciemniejsza, przerośnięta korzeniami roślin. 
Warstewka ta wierzchnia na nieuprawnych odłogach i pastwiskach 
bardzo płytka, od 5—10 em. zaledwie, a jeszcze cieńsza w glebie 
suchych lasów sosnowych, staje się grubszą w miarę kultury. 
Na głębiej uprawnych polach folwarku Oleszye i Starego Sioła 
dochodzi do kilkunastu i 20 cm., prawie nigdzie jednak głębiej. 
Pod tą warstwą występuje stale z jednostajnością niezmierną war- 
stwa bardzo jasnej barwy, prawie że biała, złożoną z nader słabo 
związanego pyłu kwarcowego, nie zawierająca próchnicy a za- 
ledwie znikome ilogci wapna i sięga mniej więcej na 40—60 cm., 
rzadko 75 cm. pod powierzchnią, zajmując zatem miąższość 20—40 cm. 
Poniżej znowu stale wytworzyła się warstewka zwykle rdzawo 
lub mocno żółto zabarwiona, zwiezlejsza, z lieznemi plamkami ciem- 
niejszemi, a w niższych wilgotniejszych położeniach z licznemi 
drobnemi ziarnami i gruzełkami budowy ortsztynowej. Tych ziarn 
ortsztynu niema w wyższych i suchszych położeniach wcale. Mocno 
rdzawa warstewka sko nie tak wyraźnie występuje na grzbietach 
i wogóle w wysokich suchych miejscach. Warstewka ta 5—10 em. 
grubości przechodzi powoli bez ostrego odznaczenia w glinkę pia- 
szczystą, pstra, o bardzo drobnym piasku, w której widzimy niere- 
gularne partye rdzawe, porozrzucane w glince siwej, jasnej. Miąż- 
szość tej pstrej glinki bardzo rozmaita, zależnie od miąższości ogólnej 
warstwy glinki nawianej. Niżej w głębszych warstwach pstra glinka 
przechodzi zwolna w więcej zwięzłą, żółtą glinkę jednostajnej barwy, 
niewarstwowaną. W położeniach wilgotniejszych glinka pstra sięga 
zazwyczaj głębiej skutkiem widocznie niedostatecznego utlenienia 
połączeń żelaza, które tylko o przechodząc w żelazowe, na- 
bierają rdzawej barwy. Bardzo ezęsto można zauważyć, że gdzie 
korzeń jakiś głębszy przerasta lub przerastał tę glinkę, tam w oto- 
czeniu na pewną odległość (kilku mm) od korzenia nabiera rzeczona 
glinka barwy mocniej żółtej lub rdzawej, robiąc wrażenie, jakby 
ma korzenia następowała jakaś infiltracya ee żelazo- 

