MŁODSZY MIOCEN GALICYI ZACHODNIEJ 11 
Jeden okaz mniejszy (13 mm. wysoki) ma skorupę zupełnie 
gładką oprócz słabo zaznaczonych szwów przyrostowych na ostatnim 
zwoju. Buccinum mutabile i. opisane przez Duboisa (Dubois de 
Montp. l. e. str. 26, tabl. I, fig. 30—31) odpowiada Buccinum Schónni. 
Dubois podaje je z Szuskowiec. 
Niskowa; 1 okaz. 
19. Nassa coarctata Eichw. 
Buccinum coarctatum Eichw. l. e. str. 171, tabl. 7, fig. 7. 
Gatunek ten złączył M. Hórnes (l. e. str. 154—5) z Buccinum 
mutabile. które dzisiaj nazywamy Buccinum Dujardini Desh. R. 
úrnes i Auinger oddzielili od Buccinum mutabile nowy gatunek 
Buccinum Schónni, Bellardi zaś (l. e. część 3, str. 27—9, i 171, 
tabl. I, fig. 23) złączył Buccinum Schónni z B. coarctatum Eich- 
walda, używając nazwy ostatniej. Mojem zdaniem istnieją trzy ga- 
tunki: Nassa Dujardini Desh., N. Schónni R. Horn. i Auinger, 
a nadto N. coarctata Eich. 
powiadający N. Schónni, a w tekscie mówi autor ten wyraźnie: 
„superficies laevis, exceptis primis anfractibus, longitunaliter costa- 
tis et transverse costulatis*. 
Ze zlepieńca w Błoniu mam 2 okazy większe; zupełny i le- 
piej zachowany jest 16 mm. długi (brak zwojów embryonalnych), 
11 mm. szeroki. Oprócz niezachowanych 2 zwojów ma mój okaz 
4 zwoje. Kształt ogólny (tępa skorupka), warga prawa do góry pod- 
niesiona, jest zgodny z Nassa Schónni, a równocześnie z N. coarc- 
tata Eichwalda; z tą ostatnią formą jest także zupełnie zgodny ze 
względu na delikatne, poziome bruzdki. 
Wobec tego uważam te 2 okazy za zupełnie typową Nassa 
coarctata Eichw.; od tego gatunku należy jednakowoż oddzielić 
Nassa Schónni R. Hórn. i Auinger. Nassa coarctata opisana i na- 
rysowana przez Bellardiego jest N. Schónni. 
. Gdyby się okazało, że poziome bruzkowanie zwojów staje się 
niewyraźnem i znika częściowo, wskutek czego oddzielenie gatun- 
ów N. coarctata i Schónni byłoby trudnem, wówczas należałoby 
