MŁODSZY MIOCEN GATICYI ZACHODNIEJ 21 
zwłaszcza ze wschodniej Galieyi. opisywane jako C. lignitarum, ab y 
przekonać się, do którego z tych dwu gatunków należą. 
W Galicyi zachodniej oj to gatunek nierzadki, chociaż w ża- 
dnej seo nie pojawia się licznie. 
bice (ił), 1 okaz; Brid ce (ił, 1 okaz; Niskowa, 1 ok.; 
Sales (piasek), kilka okazów; Swileza (ił), 1 ok.; Pobitno (ił), 1 ok. 
Rodzaj: Cerithiopsis Forb. i Handl. 
48. Cerithiopsis caca dt Mont. 
Cerithium pygmaeum (Phil.) M. Hórnes |. c. str. 415—16, tabl. 42, fig. 21. 
Cerithiopsis tubercularis Jotas British Conchology t. 5, ab. kaj fig. 1. 
) . 66. 
» r. pygmaea (Sacco) l. c. cześć 17, 
AN trzy okazy, jeden w materyale p. aliea z Rze- 
gociny, dwa w Błoniu. Okaz z Rzegociny oznaczył p. Dyduch jako 
C. Henckeli Nyst. Wprawdzie są to gatunki bardzo podobne, prze- 
cież istnieje między nimi różnica. C. Henckeli ma wprawdzie 3 
rzędy poziomych guzków na każdym zwoju, jednakowoż nie są one 
jednakowej wielkości, guzki pierwszego rzędu (górnego) są bowiem 
Sia p a zwężają się dopiero w miarę postępu zwojów ku doło- 
ygmaeum jest wprawdzie z wyglądu podobnem nieco do Bit- 
wie deforme Eichw., rózni sig jednakowoz ogólnym ksztaltem sko- 
rupki, gdyż u niego. zwoje rosną szyko. 
Zgodność Cer. pygmaeum z Cerithiopsis tubercularis wynika 
już z porównania rycin u M. Hórnesa i Jeffreya, zaznacza ją i Saceo. 
Cer. tubercularis żyje dzisiaj niedaleko od brzegów jako gatunek 
nie bardzo częsty. 
Błonie (zlepieniec), 2 okazy; Rzegocina, 1 okaz. 
49. Cerithiopsis bimonilifera Sandb. 
Cerithium bimoniliferum aa ją Die aria d. Mainzer Tertiárbeckens 
115—16, tabl. 12, 
my Koenen, D. sat Unteroligocán, t,3, str. 665 
— 7, tabl. 44, fig. 17—18. 
Gatunek ten odznacza się dwoma rzędami poziomych guzków 
na każdym zwoju; guzki rzędu dolnego są silniejsze, pomiędzy obu 
rzędami jest głęboki rowek. Sandberger zaznacza pewne zbliżenie 
tego gatunku do Cerithium bilineatum M. Hórnesa i C. pygmaeum 
Phil, a Koenen, że niektóre okazy dostają na doln nych zwojach 
jeszcze trzeci, środkowy rząd guzków, który wkrótce staje się tak 
samo silnym, jak dwa poprzednie; te okazy są podobne do C. 
i Nyst. 
” ” 
kazy z Rzegociny porównywane z okazami wiedeńskiego 
Muzeum nadwornego okazują zgodność zupełną, zwłaszcza z oka- 
