MŁODSZY MIOCEN GALIOYI ZACHODNIEJ 23 
u okazu z Rzegociny. Podłużne, słabe zma są na skorupee Cerith. 
trisulcatum, czego niema u mojego o 
aceo zaznacza, że podobną lora: jest C. Sandbergeri Desh. 
(Deshayes, Histoire naturelle des animaux sans vertèbres. tom 3, 
str. 213, tabl. 82, fig. 33 — 5 = C. Jeurense), lecz jest to -forma 
silnie wydłużona. 
W zbiorze Muzeum nadwornego nie znalazłem dihod odpo- 
wiadających mojemu. Oznaczyłem więc na podstawie rycin w mo- 
nografii Sacci. Var. subacosticillata dlatego odpowiada mu najle- 
piej, ponieważ nie jest wysmukła, a nadto ponieważ ma  zanikłe 
prążki podłużne. 
Rzegocina, 1 okaz. 
53. Cerithiopsis trilineata Phil. 
Cerithium trilineatum M. Hórnes |. e. str. 418, tabl. 42, fig. 19. 
Z Rzegociny pochodzą dwa okazy ułamkowe, jeden bowiem 
ma tylko dwa ostatnie zwoje, drugi półtora Mimo niezupełności, 
przecież należy zaznaczyć zupełną zgodność, nawet charakterystyczne 
zgięcie wrzeciona jest zachowane. 
az ten oznaczył p. Dyduch jako Triforis vermicularis y. 
Koen. (Koenen, Molluskenfauna d. norddeutschen Unteroligociin, 
tom 3, str. 676—7, tabl. 46, fig. 4), chociaż gatunek Koenena ró 
żni się chociażby tem, że jest w lewo skręcony, a nie w prawo, 
jak okazy z Rzegociny; w szczegółach są zresztą i inne jeszcze 
różnice. 
Cerith. trilineata żyje dzisiaj przy brzegach, a okazuje znaczną 
trwałość, sięga bowiem do oligocenu. Koenen (L c. str. 677 —8) 
usiłował. złączyć ten gatunek z C. Sandbergeri Desh., chociaż nie- 
słusznie, jak to zaznaczył Spayer. (Die Konchylien d. Casseler 
Tertiarbildungen, tom I, str. 131—3) Tenże autor opisuje typowe 
C. trilineatum z górnego oligocenu, a zaznacza także, że więcej jak 
kz. identyczną formą jest także Cer. mundulum Desh. (Desha- 
yes l. e. tom 3. str. 222, tabl. 79, ryc. 31 — 32). 
netia 2 ułamki. 
54. Cerithiopsis dertobicarinata Saeco. 
Cerithiella dertobicarinata Sacco l. e. część 17, str. 70, tabl. 3, fig. 86. 
8 okazów z Niskowej, największe 45 mm. wysokie, a u pod- 
stawy 2 mm. szerokie. Skorupka składa się z 8 zwojów oddzielo- 
nych szerokimi i głębokimi rowkami ; zwoje nie są zaokrąglone, 
lecz zwężają się ku górze i ku owi w powierzchniach płaskich, 
wskutek czego zwoje mają kształt charakterystyczny, jak Saeco 
nazywa „convexo-pagodaeformis*. Na zwojach są dwie. silne obrą- 
