MŁODSZY MIOCEN GALICYI ZACHODNIEJ 25 
przez niektórych konchyliologów wydzielane (n. p. Haustator, Za- 
ria) za podrodzaje. dlatego też nie uwzględnimy ich wcale. 
56. Turritella turris Bast. 
M. Hórnes l. e. str. 423—4, tabl. 43, fig. 15—16. 
Zaliczam tu okazy mające 5 wyraźnych żeberek poziomych, 
z których przedostatnie jest największe. Oprócz nich są jednakowoż 
całkiem drobne prążki pomiędzy głównemi żeberkami. Jako T. tur- 
rts var. wydzieliłem kilka okazów ze zlepieńca w Błoniu, które 
mają T—6 poziomych żeberek, nie zauważyłem jednakowoż w nich 
tej cechy, żeby przedostatni pierścień przewyższał inne wielkością. 
Gatunek bardzo zmienny. 
Zgłobice (ił), 1 ok.; Błonie (zlepieniec), 2 ok.; Bogucice (pia- 
sek), 1 okaz; Kosocice (las), 3 okazy. . 
57. Turritella communis Risso. 
Turritella turris M. Hórnes 1. c. str. 424. 
Turritella tricarinata Br. var. communis (Risso) Sacco l. e. część 19, str. 6, 
tabl. I, fig. 15. 
100 sążni, dorosłe okazy są kilkucentymetrowej długości. Saeco 
zaznacza, że jest częsty od helvetienu, a w astiano bardzo częsty. 
oenen (Das marine Mitteloligocán Norddeutschlands, Cassel 1867, 
Palaeontographica, t. 16, str. 55, Turritella turris var. minuta) opi- 
suje go z oligocenu; jest to więc dosyć trwały gatunek. 
Rzegocina (4 okazy). 
58.. Turritella turris af. var. percinctula Sacco. Rye. 3. 
Sacco 1. e, cześć 19, str. 4, tabl. I, fig. 9. 
Gatunek częsty w Błoniu (zlepieniec). Skorupa w zupełnych 
okazach do 5 em. długa, u podstawy 11 mm. szeroka, a więc wy- 
smukła, złożona z około 14 słabo wypukłych zwojów. Niektóre 
okazy z Błonia są płaskie wskutek zgniecenia. Zwoje są opatrzone 
licznemi, pierścieniowato przebiegającemi żeberkami. Pierwsze zwoje 
mają u góry 4 słabe obrączki, niżej dwie silne, pomiędzy któremi 
jest jedna słabsza, pod spodnią, grubszą obrączką są jeszeze 1—2 
słabsze. Na dalszych zwojach, począwszy mniej więcej od 6-go, 
znajduje się pomiędzy dwoma głównymi pierścieniami kilka słab- 
szych (3—4), z nich środkowy największy. Ostatnie 3 zwoje różnią 
