26 DR WILHELM FRIEDBERG 
się wyraźniej, maja bowiem u góry 3 male pierścienie blizko siebie 
stojące, następnie czwarty silniejszy znaczniej oddalony, „który 
biegnie środkiem skorupki, wreszcie 5 i 6-ty również silniejszy, 
z których ostatni jest już niedaleko szwu, pomiędzy nimi są liczne 
drobne pierścienie, mające wygląd słabych linii. Pod 6-tym pier- 
ścieniem są również jeszeze 2 linijki. Całą skorupkę pokrywają 
skośne prążki przyrostowe. Szczegóły odbiegają czasem na okazach 
od podanego ich schematu; są to już jednakowoż cechy indywidualne. 
Byłem skłonny zaliczyć jeszcze te okazy do gatunku J. Pytha- 
goraica Hilb., prof. Hilber jednakowoż zwrócił łaskawie uwagę mą 
na to, że najsilniejsze obrączki są przecież jeszcze słabsze niż 
u wspomnianego gatunkui uznał w nagłówku podaną formę Saeci 
za najbliższą moim okazom. Później miałem sposobność oglądać w Tu- 
rynie typowe okazy Sacci i przekonałem się, że one mają zwoje 
więcej okrągłe a mniej sehodkowa 
ne. 
Błonie (zlepieniec, częsty), Bogucice (ił, jeden okaz). 
59. Turritella marginalis Brocchi (non M. Hórnes! 
Turritella marginalis Brocchi, Conchiologia fossile subapennina, Milano 1814, 
tom 2, str. 378, tabl. 6, fig. 20. 
Haustator marginalis Sacco 1. e. część 19, str. 16, tabl. 1, fig. 55. 
zmniejszoną ilość obrączek. Szwy pomiędzy zwojami są wyraźne. 
Zgodne z moimi okazami są okazy z Gliwie (na Śląsku) w zbiorach 
Muzeum nadwornego 
go. 
Błonie (zlepieniec), częsty; Zgłobice (ił), 3 okazy. 
60. Turritella Rabae Niedźw. 
J. Niedźwiedzki, Zur Kenntniss der Fossilien d. Miocáns bei Wieliczka und Bo- 
chnia. Sitzungsber, der Wiener Akad. d. Wissensch., tom 94, od- 
dział I, r. 1886, str. 18—20, fly. 3—5. 
Gatunek ten, wcale częsty, można wyróżnić łatwo po słabo 
wypukłych zwojach, które okazują delikatne poziome obrączki; 
dwie z nich (środkowa i powyżej dolnego szwu wyraźniejsze 
i silniejsze. Obecność tych dwu obrączek różni gatunek ten od 7. 
