MŁODSZY MIOCEN GALICYI ZACHODNIEJ 29 
jest formą żyjącą, częstą przy brzegach i w półsłonych zatokach; 
ponieważ pomiędzy osobnikami obeenie żyjącymi a mioceńskimi 
ma być pewna różnica, przeto nazywa Saeco tę ostatnią formę 
var. miocenica 
Błonie (zlepieniec, 6 okazów). 
67. Rissoa (Alvania) rotulata Dod. (?) 
Alvania rotulata Sacco l. e. część 18, str. 24, tabl. I, fig. 54. 
Zaliczam tutaj 1 okaz, 18 mm. wysoki. o ujściu nieco znisz- 
czonem. Mógłby on należeć także do Rissoa curta, ale ma ostatni 
zwój blo Wobec niezupelnie dobrego zachowania, oznaczenie 
jest wątpliwe 
Błonie (zlepieniec, 1 okaz). 
68. Rissoa (Alvania) Mariae d'Orb. 
Rissoa Mariae M. Hórnes 1. c. str. 563—4, tabl. 48, fig. 9. 
Około 20 okazów z Rzegociny zupełnie typowych. Saeco (l. e. 
część 18. str. 25) nie uważa formy opisanej przez pisząca za 
typową, lecz za odmianę, którą nazywa AÁcinus Mariue var. perre- 
gularis. Używając jednakowoż monografii Sacci, należy zachować 
pewną rezerwę, zwłaszcza przy nowych rodzajach, gatunkach i od- 
mianach, których jest stanowczo za dużo w tem 
edle M. Hórnesa jest ten „gatunek częsty we warstwach iło- 
wych w Steinabrunn, wedle zbiorów Muzeum nadwornego najczęst- 
szym w miejscowościach: Porzteich, Niederleis i Mast elberg. 
Rzegocina (20 okazów oznaczonych przez p. Dyducha). 
— 
.© 
69. Rissoa (Alvania) Venus dOrb. 
Rissoa Venus M. Hórnes 1. c. str. 565—6, tabl. 48, fig. 10. 
Około 70 okazów z Rzegociny; są to przeważnie okazy młode, 
które trudniej odróżnić od. form podobnych, t. j. ariae, Zetlan- 
dica i Montaqui. Sa jednakowoż i osobniki dorosłe, 35 mm. wyso- 
kie, u których łatwiej rozpoznać cechy gatunkowe w ten lasy 
jak je M. Hórnes zaznaczył. Różniea od R. Mariae jest bardzo wy- 
raźna i wynika już z porównania rycin; od R. Zetlandica różni się 
R. Venus mniej grubem kratkowaniem, ponieważ w niej są podłu- 
żne żeberka więcej zbliżone ku sobie. Kształt otworu ustowego, 
u R. Venus podłużny, u R. Zetlandica owalny, stanowi dalszą ró- 
żnicę, wreszcie obecność zębów wewnątrz wargi prawej u R. Ve- 
nus. Wprawdzie u naszych okazów brak przeważnie tych ostatnich 
cech, porównanie z okazami typowymi umożliwiło przecież dokła- 
dne oznaczenie i 
