30 DR WILHELM FRIEDBERG 
. €.) nie wspomina wcale ani o tym gatunku, ani o R. Venus 
i R. Zetlandica. i 
W zagłębiu wiedeńskiem jest ten gatunek bardzo częsty w Steina- 
brunn (tysiące okazów w zbiorze Muzeum nadwornego), w innych 
miejscowościach nie jest już tak częsty, chociaż z Porzteich i Nie- 
derleis jest kilkaset okazów w tym zbiorze 
Rzegocina (kilkaset okazów oznaczonych przez p. Dyducha). 
10. Rissoa (Manzonia) Zetlandica Mont. 
M. Hórnes |. e. str. 566—7, tabl. 48, fig. 11. 
Kilkanaście okazów z Rzegociny; ujście u niektórych tylko 
zachowane; różnicę od poprzedniej formy zaznaczyłem powyżej. 
Sacco (l. e. str. 30) nie uważa i w tym wypadku formy opi- 
sanej przez M. Hórnesa za typową, lecz za przejściową pomiędzy 
R. Zetlandica a R. scalaris i nazywa ją Flemingia zetlandica Mont. 
var. miocrassicosta. R. zetlandica żyje dzisiaj przy wybrzeżach An- 
glii, Szkocyi i Szwecyi w głębokości 20 do 60 sążni morskich (M. 
Hórnes l. c.), wedle Weinkauffa i w morzu Śródziemnem. W za- 
głębiu wiedeńskiem jest bardzo częsta w trzech miejscowościach, 
t. j. Steinabrunn, Niederleis, Porzteich, w pierwszej tysiącami, w in- 
nych rzadsza. 
Rzegocina (kilkanaście okazów, oznaczenie p. Dyducha dobre). 
11. Rissoa (Manzonia) scalaris Dub. 
Cyclostoma scalare Dubois d. Montpereux, Conchiol. fossile .... l. e. str. 47, 
tabl. 3, fig. 40—41. 
Rissoa scalaris M. Hórnes |. c. str. 567—$8, tabl. 48, fig. 12. 
Między okazami z Rzegociny, które p. Dyduch wyróżnił jako 
R. zetlandica, znalazłem cztery o więcej schodkowatym kształcie 
skorupki, mające mniej liczne podłużne żeberka, lecz za to silniej- 
sze, wskutek czego przeważają nad poziomemi; są to cechy różniące 
R. scalaris od R. zetlandica. Ujście moich okazów zniszczone. 
Rissoa scalaris jest rzadka w zagłębiu wiedeńskiem, liezniej- 
sze okazy są tylko z tych trzech miejscowości, które podałem przy 
poprzednich gatunkach, chociaż nie tak częste. 
Rzegocina (4 okazy). 
1) Grateloup: Conchyliologie fossile du bassin de I'Adour 1838. 
