ŁĄKI I PASTWISKA W TATRACH 215 
950 jagniąt i 66 kóz. I łąki kośne, t. z. polany, nie zabezpieczają 
dostatecznie inwentarza na zimę. To też weszło w zwyczaj w Ta- 
trach zbieranie po reglach „kiprzyny* (Epilobium angustifolium) na 
świeżą paszę dla bydła; zresztą ludność miejscowa nie gardzi na- 
wet olbrzymimi liśćmi lepiężnika (Petasites), bujnie zarastającego 
brzegi potoków. Wreszcie jest jeszcze jedna okoliczność, która bar- 
dzo wpływa na obniżenie wartości wielu pastwisk górskich. Jest to 
znaczna nieraz odległość hal od wsi, które uprawnione są do wy- 
pasania bydła na nich. Zdarza się nieraz, jeżeli śniegi długo z gór 
nie schodzą. że nie „opłaca się odbywać długiej wędrówki ze sta- 
dami na hale, aby już po 40—50 dniach schodzić napowrót. Tak 
właśnie było w r. 1902. Przez ezerwiee na hali Pysznej leżały je- 
szcze śniegi, bydła więc nie zganiano na nią wcale i trawę, „jaka 
w ciągu krótkiego okresu wegetacyi urosła, sprzedano na pniu za 
60 Koron — z 209 morgów! 
W Krakowie, w styczniu 1903 r. 
