[81] тв. [81] 
ście między zapadłą doliną Bugu a wysoczyzna podolską , należy 
jednak tak pod względem rzeźby naziomu Jak i geologicznej bu- 
dowy do charakterystycznych utworów niżowych. Niż nadbużań- 
ski przedstawiający się patrzącemu nań z brzegu płyty podolskiej, 
wznoszącej się nagle о jakie 200 m. ponad przeciętny poziom 
niżu, jako klasyczna, bezbrzeżna, borem podszyta równina, posiada 
w rzeczy samej liczne acz nieznaczne wzniesienia, plastykę obsza- 
rom polodnikowym właściwa. Wzniesienia te tak charaktery- 
styczne dla plastyki niżu sa i ztąd ważne, że tworzą najczęściej 
jakby urodzajne oazy wśród niewdzięcznej dla rolnika, piaszczystej 
równiny. Wzgórza okolicy naszej, ciagnące się kilkoma zwałami 
w kierunku północno zachodnim wzdłuż krawędzi podolskiej, sa 
obok wzniesień radziechowskich najwyższemi wypukleniami niżu. 
a pólnoeno-wschodnim rąbku mapy odsłaniaja się piaski 
dyluwialne, przeciągające tędy waską smuga od Jelechowie i Zu- 
lie, dalej па zachód ku Ostrowezykowi. Z piaskami zmienia się 
wraz i charakter okolicy. W miejsce uprawnych łanów gają się 
na podmokłych piaskach olszyny, piaszczyste wydmy z rzadka 
sosna porasta. : > 
W szkieu topograficznym nie chciałbym pominać tu i owdzie 
rozsianych śródpolnych jeziorek bez odpływu, jako charaktery- 
stycznego utworu jeziornego spotykanego w obszarach „polodniko- 
wych. Płytkie te, niepodsychające zbiorniki wody trzeiną porosłe, 
są ulubionem żerowiskiem dzikich kaczek i ptactwa błotnego, je- 
sienią zaś służą okolicznym włościanom w braku innych wód sto- 
jących do moczenia konopi. Jeziorka rozrzucone wśród gruntów 
bełzeckich i poczapskich nazywa lud „czajłami*, pola zaś, wśród 
