( 1U ) 



■ ! BerîoL). In Cebennarum monte Âubrac (Prost.!). In toto Pyrenseorum jugo inter 400 et 1000 hexapodas (nostrâ 

 > propriâ experientiâ). In Asturiœ montibus fréquenter, nempè ad amniculam ex lacu montis Pico de Arvas in val- 

 . lem Trecastro defluenlem (Durieu.!). — Florel Julio ineunte in Pyrenaeis , Junio ineunte in borto Luxemburgo- 

 i Parisiuo. 



<. Ods. YeraB S. Scopolii (à Sadlero et Pauero accepta? ) statura dimidio minor, caulis tenuior, folia plus dimidio 

 k breviora, dislinctissimè pellucido-punctala, dentibus breviùs densiùsque ciliolatis, panicula,cymcepedicelli, fructi- 

 . feri longé breviores, deinceps ad summum usquè glandulosi , calycis segmenta ferrugineo- non albo-tomentosa 

 i aliaque plura diversa, quodque nolabile stirps est biennis (Koch, Deutschl., FI. vol. 4 , pag. 407 ) Europse orien- 

 . talis cives, nostra perennis Europœ occidentalis accola. » (J. Gay, It. Dur. Plant, descr. ined.) 



3. SCROFULARIA SCORODONIA. Linn. 



S. perennis, snffrutescens, pilis septiferis pubescens, ramis elongatis; foliis 3-angularibus 

 vel 3-anguIari-lanceoIatis , basi cordatis , pagina superiore rugosâ , subbullosâ , inferiore 

 dense pilosâ, margine serratis vel duplicato-serrato-crenatis, sa3pè crispa to-undulatis; pedi- 

 cellis dense piîoso-glandulosis ; corollà brevi , ovalâ ; anlhérâ sterili orbiculari. 



Scrofularia Scordii folio , prœstans ad ulcéra. Gris!,, Virid. lus. , pag. 75. 



Scrofularia Scorodoniœ folio. Moris., vol. 1, pag. 482, sect. 5, tab. 35. — Rai., Syn. pi. bril.,pag. 161. 

 — Pluk. , Jim. , pag. 338 ; Phylogr., tab. 59,jïg. 5. — Pet. , Herb. brit., tab. 35, fig. 11. 



Scrofularia Scorodonia. Linn., Sp. pi., vol. 2, pag. 864. — Lamck., III., tab. 533. — Huds., FI. 

 angl.,pag. 275. — Engl. bot., tab. 2209. — Brot., FI. lus., vol. 1, pag. 201. — Wydl, Scrof.,pag. 25, 

 excl. syn. plur. — Bab., Prim. FI. sarn., pag. 69. — Boiss., Voy. Esp.,pag. 445. 



Scrofularia betoniesefolia. Webb , It. hisp., pag. 24, — forma parvifolia, floribus (planta? etiam 

 cultse) minoribus virentibus. 



Hab. Legimus hanc speciem ad margines sylvarum insulae Palmas eamque à Canariâ 

 misit Desprénux. Huic quoque aut S. Smîthii adsciscenda S. Scorodonia quam in altitu- 

 dinibus Teneriffas propè Tagananam legit cl. de Bucli vel ^S*. betonicifolia in sylvâ sub 

 scaturigine Agita Mansa diclâ à viro eodem celeb. indicata (Phys. Beschr. d. Cari. 

 Ins., pag. 8o). Nam S. Scorodonia Linn. vera ad hune usquè diem cum aliis confusa fuit 

 et S . betonicœfolia L. ejus verisimiliter varietas. 



Distrib. geogr. Stirps est plagarum orbis antiqui occidentalium cives ,qua3 primùm à 

 Grisleiodeinde ab indefesso Morisono notata, ab insulis nostris ad gradum usquè 5i borea-» 

 lem scandit. Occurrit enira in Cornubiâ Britannise provinciâ {Huds.) , m insulà Caesareâ 

 (Sherard), in proximà Sarniâ et insulà minore Herm (Babington) , ad littora Neuslria? 

 {Gay !), in Armoracià circà Corisopitum (Bonnemaison, in herb. Gay) , in Asturiâ orani 

 (Durieu!) , in montibus Arundas! et alibi in Baeticâ occidentali , per totam Lusilaniam 

 usquè ad Bracaram Angustam! in insulà Sancti Michaelis(C Hoclistetter !), in Maderâ! 



