( 215 ) 



Hàb. Frequens est hsee species in arvis locisque siccis insularum Canariensium. — Folia 

 suaviter subacida, pedunculi incurvati, apice incrassati ; fol. calyc. interna fructifera i 1/2 

 lin. longa. 



Distpjb. geogr. Occurrit in regionibus omnibus quae mare Internum obvallant , unde 

 perMauritaniam in Fortunatas protenditur (1). 



2. RUMEX LUNARIA. Linn. 



R. caule fruticoso ; foliis petiolatis , cordato-orbicularibus , integerrimis, floribus poly- 

 garnis, foliolis internis demùm cordato-orbicularibus, integris reticulatis , ad basim gra- 

 nulo notatis pedicellis, fîliformibus. 



Kumex lunaria. Linn., S p. plant., vol. 1, p. 479. — Camp d., Mono g., p. 136, lab. 2 , f. 5. 



Acetosa arborescens subrotundo folio. Pluk. , Phyt. , tab. 252 , f. 3 . 



Rumex polygamus. Cav., Icon.,vol. 1, tab. 22. 



Vinagrera Canariensium. 



Hab. In rupibus insularum Canariensium frulex , sarmentosus , 10-12-pedalis. — Fol. 

 calyc. interna fructifera 2 1/2-3 lineas longa. 



Distrib. geogr. Species est propria insularum Fortunatarum. 



mulationibus nimis levibus pendentes , recipere nequeamus. Use enim ferè semper explicatione planta? majore 

 minoreve nituntur, quse quidem ipsa soli aeris climatis indole aliisque circumstantiis provenit. Dentés perigonii 

 fructiferi semper ni fallimur tanlillulùm uncinati unde sectiones etiam primarise peccant ; perigonii foliolorum 

 forma, dentium numerus, faciès, proceritas inconslans, pedunculi nunc sine normâ certâ elongati nunc tenues vel 

 incrassati. Inter plurima quae à Forlunatis traximus specimina , forma? plurimse Steinheilianse deprehendendse, 

 communior, quse undique communis, Gallica. — W. 



(1) An unica fuerit aut multiplex specierum quibus pollel terrarum orbis , creatio prisca , adhùc dubium est. 

 Ergô vix pro certo cùm cil. Buchio et Sleinheilio dicendum est hominum comitem cum vite aut frumento R. buce- 

 phalophorum aliamve insulis nostris appulisse speciem, tùm enim quantœ et quales à littoribus maris Interni non 

 advectas species! Aut advectas forsan tantummodô annuas putabant, sed verè et apud nos indigenas ejusdem regio- 

 nis proies arboreas, oleam quse certô indigena, Lentiscum, Smilacem, Daphnem Gnidium, Ericam arboream, Cis- 

 tum monspeliensem, et tôt herbas alias perennes et rliozocephalophoras. Diversis legibus régi plantarum annuarum 

 aut perennium migrationem vix credendum, et verè advectitise rarô per montes et valles longé latèque sparguntur, 

 sive annuas sint sive perennes, si fortuito aut homine juvante perveniant. Extant exceptiones sed paucse quanquàm 

 notabiles, ut in planitie Pampanâ Cynara. Quâ aulem lege haa migrationes reganlur incertum. Vix diversum enim 

 ab iis Asiae occidentalis crederes vel Africae borealis Monspelii aut cceluni aut solum, sed plantas Juvenales lanis 

 contortDa nec permanent nec sparguntur. Nec abest nobis ex ratiocinatione certitudo quasdam, quanvis ab omni 

 œvo exterorum congressus et commercium spernerit oderiique Aulololum effera gens quse Mauritaniam ex adverso 

 Fortunatarum incolit, quin et eœdem illic quse in Forlunatis reperiantur Grseciae alque Hispaniœ berbœ, non homi- 

 num culturse comités sed fato quodam aut divino si mavis instinctu ad limites regionis propuisse ( praeter ruderales 

 aliquas verè advectitias aut agrarias atque Americanas nonnullas) crescant ferè omnes et luxurient. Quàm paucse 

 imô quàm paucissimœ sint stirpes hominum consocise quse Europœœ in Américain aut Americanse in Europam 

 devecta; extra urbium pomœria atque oluscularum cultum in tractus terrarum longinquos abierinl ! Hsec fusiùs 

 postmodùm tractanda. Jam tabulas phytostaticas à cl. J. J. Williams sedibus ipsis sub auspiciis nostris depictas et 

 plantarum insularum quarundam catalogos partiales dedimus (Géogr. bot., vol. 3, l re partie passim, et AU., 2 e série). 

 Mox Fortunatarum stirpes cum aliarum regionum vegelabilibus comparationem et parallelismum in postscriptis 

 insliluere in animo est. — W. 



