( 247 ) 



Euphorbia seticornis. Poir., Voy. (1789),/?. 173. — Desf, FI. ail'., vol. \,p. 385. — DC, Fl.fr., 

 vol. 5, p. 359. 



Euphorbia heterophylla. Desf.!, I. c, lab. 385. 



Euphorbia provincialis. JVilld., Sp. pi., vol. 2, p. 914. — Dub., Bot. -ail., vol. 1, p. 416. — 

 Reichb., le. FI. germ., lab. 146, f. 4790. 



Euphorbia terracina. DC, Fl.fr., vol. Z,p. 333. ~- Guss., FI. sic. Prodr., vol. \,p. 544. 



Euphorbia affinis. DC, l. c.,p. 363. 



Euphorbia Yalentina. Orleg. Dec. 10, p. 127. 



Euphorbia Alexandrina. Delilc l, FI. d'Eg: planches, p. 90, lab. 30, f. 2. 



Euphorbia linaria. Linkl in Buch Phys. Bcschr., p. 158. 



Hab. Non infrequens est haec planta in rutleratis et cullis Canariae et ïeneriffe. 

 Distrib. geogr. Stirps est errabunda qua3 ab /Egypto et insulis Fortunatis per iolam 

 peripberiam maris Mediterranei peregrinatur. 



Obs. Planta noslra quœ certô E. seticornis Poir. et ex omnium consensu E. provincialis Willd. eadem quoque est, 

 ex ipsâ speciminis Delileani herb. Desfont, autopsia, ac E. alexandrina Del. qua; cleinceps cum E. obliquatû Forsk. et 

 statione Alexandriâ et descriptione Forskalianâ omninô convenit. Quibus aulem scrupulus de planta Forskalii etiam 

 minimus restet accipiendum est nomen Poiretianum prout antiquius. Speciei typus est E. seticornis nec varielas uti 

 quibusdam placuit , ex eodem enim loco et in eodem ferè caule folia nunc cuneata apice retusa , nunc lanceolata , 

 nunc linearia exlant : eodem variant modo floralia et sœpè obliqua evadunt ; nalura hi sunt lepores. Semina in 

 eodem specimine fusca , marmorata aut cinerea observavimus , charaeterem immutabilem sola , si semper im- 

 rnutabilia , glandularum covnua setacea offerunt. Valdè enim affinis et vix distinguenda E. dracunculoides Lamck., 

 sed cornua glandularum breviora et latiora, semina obsolelè reticulala. Quœ Linnaji E. terracina vix noscenda, cùm 

 binas amplexa sit stirpes, Barrelierianam ex figura incomptâ prorsùs inintelligibilem, aliamque nondùm notam His- 

 panicam, qua;, si innotuerit, Barrelierianam quoque fuisse Anxuramque, quod ferè iinpossibile, iterùm demonsiran- 

 dum, nam si non Anxura vix tùm terracina vocanda esset. Nostra ex celeb. Benolonio apud Anxures vulgaris, alrjue 

 ità coràm boianicos agitur adhùc lis. 



8. EUPHORBIA PANACEA. Nob. 



E. glaucescens, caule annuo , diffuso , decumbenle; foliis infimis obeordato-cunentis , 

 intermèdes oblongis, retusis, mucronulatis, superioribus linearibus, acutis, supernè angus- 

 lissimè denticulatis , basi atîenuatis , sessilibus, floralibus rhomboideo-laneeolatis, acutissi- 

 mis, subobliquis; involucri squamis quadratis, setisad angulos longis auctis, capsula levi, 

 seminibus ovalis, levibus cinereis vel dilutè fuscis , epislomio deslitutis. 



Sana-lo-todo Lancerottensium. 



Hab. Legïmus hanc plantam in ins. Lancerottâ, ubi salis vulgaris est, in arenâet fissuris 

 rupium ignivomorum propè oppidum Jrrecife, sole Augusti mensis flagrante coclam sed 

 floriferam fructiferamque. 



Distrib. geogr. Planta est Lancerottana. 



