( 252 ) 



vol. 1, pag. 501. — Link in Buch Can., pag. 158, et Buch, ibid. , pag. 178. — Nob., Ail., 3 e sér., pi. 2. 



Tabayba majorera Nivariensium (1). 



Hab. Ins. Tcneriffœ ad meridiem conversas decus : occurrit primùm in montium jugo 

 la Ladera de Guimar dicto , in valle S. Jacobi , ab Arguaio usquè ad vallem Masca dic- 

 lam ad ait. 2800 ped. (Buch 1. c), propè oppidulum Buena Vista et in proraontorio 

 Punta de Teno ubi variât foliis fJoralibus luteo-viridibus necatropurpureis. 



Distrib. geogr. Planta est Nivariensis. 



EXPLÏCATIO TAB. 207. 

 1. Ramus fructifier. 2. Rami floridi apex, ambo magn. nat., fîgg. reliquseaucta^. 3. Rami 

 floridi dichasia superior. 4- Involucrura dimidiatum cum floribus masculis et flore femineo. 

 5. Involucrum arle explicatum. 6. Flos masculus major. 7. Idem seriei minoris. 8. Brac- 

 tea floris masculi . 9. Fructûs junioris apex. 10. Fructus maturus medio transitrorsùm sec- 

 tus. 11. Goccum seorsùm pictum. 12. Semen cum epistomîo. 



* * * Arborescentes. 



16. EXJPHOUBIA MELLIFERA. Hort. Kew. 



E. caule arboreo (6-12-pedali), ramis foliosis, purpurascentibus, foliorum cicatricibus 

 notatis, foliis ad apicem ramorum elongalo-Ianceolatis, acutis, nervo medio lato, secunda- 

 riis angulo recto divaricatis, subtùs glaucis vel pallidis, junioribus hirtis, mox glabris, flora- 

 libus oblongis, concavis, longé ciliatis, basi amplexicaulibus, caducissimis ; involucri sub- 

 infundibuliformis hirsuti glandulis latis apice orbicularibus ; florum masculorum bracteis 

 basi nudis, apice flabellatis, dense pilosis; ovariis tuberculatis; capsulis magnis, pomiformi- 

 bus, obsolète granulatis; seminibus ovatis, è cinerco fuscis, levibus, epistomio petasiformi 

 marginibus antrorsùm sublevatis lunalis. 



Euphorbia mellifera. Hort. Keiv., éd. 1 , vol. 3 , pag. 493. — Vent., Jard. Malm., lab. 30. — Sims., 

 Bot. mag., lab. 1305. — Seal?., FI. azor., pag. 17. 



Euphorbia longifolia. La/nck., Encycl., vol. 2, pag. 417. 



Euphorbia stygiana. JVats. in Hook. Lond. Journ. ofBot., vol. 3 ,pag. 605. 



Adelfa Palmensium. 



Hab. Hanc stirpem vivam è montibus Tenerilfse olim in hortum botanicum ill. mar- 

 chionis de Nava , qui nunc rcgius,, ut fama est^ attulerunt pastores ad hoc à cl. conditore 

 emissi. Eamque nuper arboream, 3o- pedalem anno 1 845 die 7 Augusti fructiferam, coccis 



(1) Canarienses iMajoreros Fuerîavenlurae incolas, à sandaliis Hispanicè majos, quibus ulunlur, vocant. Planta au- 

 tem Tenerifîas propria esi, nec in Fuertaventurâ occurrit. 



