18 DE ADEMHALING DER PLANTEN, 
Het was Garreau, die dezen arbeid ondernam. Hij her- 
haalde de proeven zijner voorgangers, en gaf haar in me- 
nig punt belangrijke uitbreiding. Ik zou echter te veel in 
herhalingen moeten treden, wilde ik u dit gedeelte van 
zijn arbeid uitvoerig schilderen. Liever kom ik terstond 
tot een ander punt, dat, naar ik hoop, weer nieuwe voor- 
beelden zal leveren van de rijke vruchten, die de studie 
__der levensverschijnselen uit de samenwerking der verschil 
lende natuurwetenschappen putten kan. Garreau deed , nadat 
hij de oude leer aan een experimenteele kritiek had onder- 
worpen, en haar gezag door nieuwe feiten had gesteund, 
zelf een belangrijken stap voorwaarts. Om daartoe te ge- 
raken, bestudeerde hij de anatomie der planten en de 
weefselleer der dieren. Aan deze ontleende hij de kennis 
van feiten, die hem in staat stelden, omtrent het ademha- 
lingsproces geheel nieuwe denkbeelden te verkondigen. 
In: het jaar 1839 had Schwann zijne beroemde onder- 
zoekingen over de overeenkomst in structuur en groei 
tusschen planten en dieren, in het licht gegeven. Hij had 
daarin de stelling uitgesproken, dat alle bewerktuigde 
wezens, ten opzichte van hunne structuur , hetzelfde bouw- 
plan vertoonen; dat de eenheden, waaruit hunne weefsels 
en organen zijn opgebouwd, overal, in het geheele gebied 
der levende natuur, dezelfde zijn. Deze eenheden zijn de 
cellen, en hoezeer ook een plantencel van een dierlijke 
cel moge verschillen, hoe moeilijk het ook somtijds zij, 
in dierlijke weefsels de afzonderlijke elementen met dui- 
delijkheid waar te nemen, toch bleek het, dat overal alles 
uit cellen ontstaat, en dat alle cellen in hoofdzaak de- 
zelfde eigenschappen bezitten. Deze leer vond spoedig al- 
gemeenen bijval, en talrijk waren de onderzoekingen, die 
haar weldra van alle zijden kwamen bevestigen. Onder deze 
