14 DE ADEMHALING DER PLANTEN. 
te ademen. Hij leidde hieruit af, dat dit koolzuur niet 
door oxydatie in de longen kon zijn ontstaan — deze toch 
was bij afwezigheid” van zuurstof niet mogelijk — en dat 
het dus als zoodanig door het bloed naar de longen moest 
zijn gevoerd. 
Thans bleek op overtuigende wijze, wat reeds zoo dik- 
wijls was beweerd, dat de zetel van het scheikundig proces 
der ademhaling in de weefsels des lichaams moet worden 
gezocht, en dat in de longen slechts een eenvoudige uit- 
wisseling van gassen tusschen de ingeademde lucht en het 
bloed plaats vindt. Het bloed voert de zuurstof naar de 
weefsels, en brengt uit deze het koolzuur terug. Het ge- 
heele proces der ademhaling bestond dus voortaan uit twee 
deelen: de ademhaling in de longen en die in de weefsels. 
Het was nu de vraag, welke van deze twee onderdee- 
len overeenkomst met het gelijknamig proces in de plan- 
ten zou vertoonen. Hieromtrent toch hadden de proeven 
van Ingenhousz en Saussure natuurlijk niets geleerd. Nieuwe 
onderzoekingen waren dus noodig, en het is duidelijk, dat 
deze als punt van uitgang zoowel de resultaten van de studie 
van het dierlijk lichaam, als van de verrichtingen der plan- 
ten moesten nemen. Daarbij kwam, dat de vooruitgang der 
wetenschap een herhaling van vele proeven van Ingenhousz 
wenschelijk maakte, want de bewijsvoeringen van dezen 
onderzoeker waren op menig ondergeschikt punt verouderd. 
Het was Dutrochet, de beroemde grondlegger van de 
leer der osmose, die de studiën over de ademhaling der 
planten voortzette. Aan een helder inzicht in den weg, 
dien hij bij zijne onderzoekingen had inteslaan, paarde hij 
een omvangrijke kennis van de resultaten der overige 
experimenteele wetenschappen. Deze kennis gebruikte hij 
ten nutte zijner eigen studiën, en zoo gelukte het hem 
