10 DE ADEMHALING DER PLANTEN, 
natuuronderzoekers, die het vruchtbare talent bezaten, niet 
alleen enkele vragen met bewonderenswaardigen ijver te 
vervolgen, maar elk nieuw feit terstond in zijn verband 
tot de overige bekende feiten te beschouwen. Zijne ge- 
schriften leeren, dat hij het groote doel van alle natuur- 
studie, het samenwerken der krachten te leeren kennen, 
nooit uit het oog verloor. Hij trachtte dit doel vooral door 
de aanwending van physische en chemische ervaringen op 
de phystologie der levende wezens te bereiken. Met be- 
langstelling volgde hij de talrijke ontdekkingen, die in 
zijn tijd op natuur- en scheikundig gebied gemaakt wer- 
den, en legde zich daarbij steeds de vraag voor, in welke 
betrekking deze tot de door hemzelven bij planten waar- 
genomen verschijnselen stonden. De resultaten van deze 
vergelijkende studiën gaf hij in de laatste jaren der vo- 
rige eeuw in het licht, in den vorm van eene nieuwe 
bewerking zijner vroegere proeven. Hij voegde daaraan 
uitdrukkelijk de opmerking toe, dat eerst de nieuwe che- 
mische theorieën hem in staat stelden, wit zijne waarne- 
mingen de juiste verklaring der verschijnselen af te leiden. 
Beschouwd in dit nieuwe licht, komen zijne ontdekkin- 
gen in hoofdzaak op het volgende neer. Planten ademen, 
even als dieren, voortdurend zuurstof in en koolzuur uit; 
alleen de groene bladeren kunnen onder den invloed van 
het licht koolzuur ontleden en daarvoor zuurstof aan de 
lucht teruggeven. In deze koolzuur-ontleding zag Ingen- 
housz de bron van de geheele voeding der plant. De kool- 
stof van het liehaam wordt volgens hem, zoo niet uitslui- 
tend dan toch voor het grootste deel door dit proces ver- 
Gegenstände der Pflanzenphysiologie, voorkomende in de duitsche vertaling van 
Ingenhousz’ werk. (L. Zugenhousz, Veber die Ernährung der Pflanzen, ùübersetzt 
von G. Fischer, Leipzig 1198.) 
