je) DE ADEMHALING DER PLANTEN. 
Ingenhousz aan deze belangrijke ontdekkingen knoopte. 
Maar van groot gewicht is het te weten, dat hij terstond 
de overeenkomst inzag tusschen de Mwehtbedervende wer- 
king der planten en de ademhaling der dieren. De zwiwve- 
ring der lucht daarentegen beschouwde hij als een bizon- 
der verschijnsel, dat slechts aan groene plantendeelen on- 
der de inwerking van het licht wordt opgemerkt. 
Toen Ingenhousz zich met deze studiën onledig hield, 
kon de scheikunde nog bijna geen opheldering geven om- 
trent den waren aard van deze merkwaardige veranderin- 
gen in de eigenschappen der lucht. Doch in de jaren, 
die op zijne publicatie volgden, ging deze wetenschap met 
reuzenschreden vooruit, en na omstreeks twintig jaren kon 
hij hare resultaten op zijne waarnemingen toepassen, en 
“op deze zoodoende een geheel nieuw licht werpen. Rich- 
ten wij daarom onzen blik op de vorderingen der schei- 
kunde in dien tijd. [ 
Lavoisier had aan haar onderzoek een geheel wieuwe 
richting gegeven, toen hij haar leerde de verschijnselen 
naar maat en gewicht te beoordeelen. Ik behoef u wel 
niet die reeks van schitterende onderzoekingen in het ge- 
heugen terug te roepen, door welke Lavoisier de schep- 
per der tegenwoordige chemie werd. Doch het zij mij ver- 
gund u te doen opmerken, dat de invloed van vele zijner 
ontdekkingen zich ook in andere wetenschappen krachtig 
deed gevoelen. Ik noem in de eerste plaats de analyse 
der dampkringslucht. Reeds had Priestley door verhitting 
van kwikoxyde zuurstof bereid; Lavoisier ging verder, en 
wist, door oxydatie van het kwik , aan atmospherische lucht 
alle zuurstof te onttrekken en het bewijs te leveren dat 
de lucht geen element is, gelijk men vroeger meende, 
maar een mengsel van twee verschillende gassoorten. Hij 
hl 
