DE ADEMHALING DER PLANTEN, 7 
Deze belangrijke stelling, die den grondslag uitmaakt 
van de geheele theorie van de ademhaling der planten, 
werd reeds weinige jaren na het bekend worden van Priest- 
ley’s ontdekking, voor het eerst door een Nederlander, 
uitgesproken. Het is Johan Ingenhousz, aan wien de eer 
toekomt dit proces ontdekt, en zijne juiste betrekking tot 
de dierlijke ademhaling erkend te hebben. Onafhankelijk 
van Priestley’s waarneming, onderzocht hij de verande- 
ringen, die planten de lucht doen ondergaan, als zij zich 
in een afgesloten ruimte bevinden. Hij bestudeerde daar- 
toe verschillende plantendeelen, en bracht deze achtereen- 
volgens onder de. meest uiteenloopende omstandigheden. 
Daardoor ontdekte hij, wat aan Priestley ontsnapt was, 
‚dat planten volstrekt niet altijd dezelfde werking op de 
lucht uitoefenen. Integendeel, nu eens verbeteren zij de 
atmospheer, dan weer bederven zij haar. In het laatste 
geval werken zij juist zoo als dieren. Ja, wat meer zegt, 
Ingenhousz vond, dat deze tweede werking verreweg de 
algemeenste is; tal van plantendeelen toch, zooals bloe- 
men, wortels en vele vruchten, ja zelfs geheele planten, 
als paddestoelen en schimmels, vertoonen nooit een andere 
wisselwerking met de atmospheer , dan deze; onder alle 
omstandigheden maken zij haar voor het leven van dieren 
ongeschikt. Slechts groene bladen, in ’t algemeen groen 
gekleurde organen, kunnen de bedorven lucht weer ver- 
beteren, en ook zij doen dit nog slechts onder zeer bi- 
zondere omstandigheden. Tot deze behoort in de eerste 
plaats het hicht. Slechts onder den invloed van zonlicht of 
van sterk daglicht kon Ingenhousz een “/uchtewivering door 
groene planten waarnemen; in de schaduw en in ’t don- 
ker bedierven ook deze de atmospheer. 
Wij zullen geenszins alle gevolgtrekkingen nagaan, die 
